camper/persoonlijk

Campertrip met kinderen: een moeilijke dag

Het was een moeilijke dag.

Een dag waarop Sven vroeg wilde inladen om wat kilometers te doen. Ik wilde dat de kindjes goed hadden ontbeten, waardoor we later vertrokken dan ideaal. Lastig.

Een dag waarop Mon en Sus het omgekeerde deden van wat we vroegen. Waardoor we soms iets harder waren of riepen dan we wilden. ‘Jullie haten mij’, snikte Mon. Dat snijdt in je vel. Dus praatten we erover: ‘We vinden sommige dingen die je doet niet leuk, maar vinden joú wel altijd leuk.’

Een dag waarop Sus het voorraadkastje opende met zijn voet tijdens de rit. En er twee potdeksels uithaalde die hij omtoverde tot cimbalen. Het publiek in de auto was eerder laaiend dan enthousiast.

Een dag waarop Sus ook het kruidenzout te pakken kreeg uit datzelfde kastje. En half over zijn schoot kiepte, nadat hij eerst alle gaatjes aflikte. Zijn mond en vingers prikten, hij weende.

Een dag waarop Mon zijn voeten sneed aan oesterschelpen tijdens zijn zoektocht naar levende krabben: ‘moekeeee!’

Een dag waarop de thermoskan in stukken op de grond viel bij het openen van de autodeur. Daar gaat ons bakje troost.

Een dag waarop de sigarettenstekker van de koelkast vast raakte – en kraakte – tussen de autoschuifdeur. Gedaan met opladen, tot we de juiste kabel vinden in de winkel.

Een dag waarop de powerstation (die ons van stroom voorziet) dienst weigerde door een foutmelding. Geen zelfvoorzienende elektriciteit meer. En geen idee of het nog kan worden opgelost.

Een dag waarop Mon niet in slaap durfde vallen omdat hij ‘enge gedachten’ had: ‘ik denk dat ik in een supergrote oester stap die dichtklapt en waar ik niet meer uit kan.’

Een dag waarop Sus koorts kreeg in bed. En ik al bijna de hele nacht lig te waken, uit zorgen. Terwijl ik zelf ook hoofdpijn heb en grieperig ben.

Het is nu 2u50. Ik zou beter slapen, zoals mijn mannen hier. Allemaal dicht bij elkaar, veilig en droog en zacht en warm in onze camper. Alles is relatief. Maar toch, eens ‘klagen’ plaatst dingen soms in perspectief. Blij dat ik het kwijt ben.

Slaapwel. Morgen is een nieuwe dag. Een dag waarop de dingen mogen komen zoals ze zijn. En waarop we hopelijk een nieuwe koffiekan vinden, want dat zal nodig zijn.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s