moederschap/persoonlijk

Vijf jaar Mon

Vijf jaar geleden liet je mij twijfelen of ik nu weeën of krampen had, nadat we pita klaarmaakten voor ons bezoek. Om 23u zwaaiden we onze gastvrije voordeur dicht en om 23u01 zat ik – eindelijk – op toilet. De buikpijn stopte niet. Jij was gestart om jouw weg naar mijn voordeur te banen. Langzaam maar – intussen pijnlijk – zeker volgden de golven elkaar op. Ik ontving ze in onze warme huiskamer, waar we net nog zaten te praten met jouw oma en peter. Jouw vake ondersteunde me. Ook op weg naar de auto, toen de vroedvrouw genoeg opening zag om ons te verlossen. De weg naar het ziekenhuis was bezaaid met weeën, waardoor ik elk klein putje in het asfalt voelde binnenkomen. Jouw vake probeerde zijn pedalen niet te verliezen -en liefst ook niet te hard te raken. Hij ondersteunde mij, op weg naar de ziekenhuiskamer. De koude douche van de kille kamer werd afgewisseld met een warme douche om de weeën te verzachten. Mijn ogen gingen dicht, mijn baarmoedermond viel verder open. Ik dook diep in mijn bubbel, en daarna in bad. Ik voelde mij even gedragen, omringd door het warme water. En leek wel te zweven -wat blijkbaar ook zo was omdat ik niet diep genoeg ademde. Mijn handen tintelden, mijn longen schreeuwden het uit, mijn onderkant stond in brand. Net toen ik dacht dat dit deel echt wel hels was, kwam de zon – of beter de Mon – tevoorschijn. Jouw hoofd barste uit mijn voegen en scheurde de hemel open. Met huid en haar was je daar. Mijn eerste zoon. Vers geperst, rond 8 uur. We plukten het moment, samen met ons drie op de verloskamer – in mijn geval pas na de placenta en de voegrestauratie. Ik kan dat moment nog bijna proeven. Het voelde zo warm. Want het vuur dat tussen ons brandde, lag plots in onze armen.

Lieve Mon, blijf lekker vurig. Je laait soms wat snel op, maar je straalt vooral veel uit. Warmte, enthousiasme, nieuwsgierigheid. We leren nog elke dag van de flikkers in jouw ogen – en ook van het roet in ons gezicht. Blijf vragen stellen – maar verzamel ze alsjeblieft niet tot in je bed. Blijf op je strepen staan -behalve als we echt moe zijn en gewoon willen dat je luistert, haha! Blijf dansen op ‘sompiedit’ – ‘(so) beat it’ van Michael Jackson dus. Blijf thuiskomen met moddersproeten – die modderjas hoeft niet per se. Blijf tekenen wat er in je hoofd speelt -het is zo mooi om te zien. Blijf dromen – liefst niet van huizen die afbranden want dat maakt je echt bang. Blijf je betoverende zelf – dan komt jouw plan om goochelaar te worden vanzelf in orde.

Liefs, je moeke x

Zelfprotet (nee dit is geen typefout) door Mon

One thought on “Vijf jaar Mon

  1. Pingback: Plaatjes en praatjes: januari t.e.m. maart 2022 | Rien Mertens

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s