persoonlijk/plaatjes en praatjes

Plaatjes en praatjes: december 2020 & januari 2021

> Zijn grote broer is zijn grote voorbeeld. Alles doet hij na: van halsbrekende stunts (waarvoor Sus eigenlijk nog te klein is, zoals over de leuning van de zetel kruipen met zijn hoofd naar beneden) tot yoghurt uitsmeren op zijn cracotte (naar voorbeeld van grand chef Mon) en de moederlijke armen of schoot opeisen (terwijl ook Mon zijn lijf in de strijd gooit, lees: ruzie). Het is hartverwarmend om te zien, meestal toch. Twee broertjes die zo in verbinding staan, meestal toch. En dit imperfecte beeldje vat die perfecte momentjes mooi samen. Mijn hart werd zo week als het yoghurtbaardje onder een peutermond. Mon at yoghurt uit en op een potje – gelukkig niet hetzelfde. Kleine broer poepschuifelde voorzichtig dichter, maakte oogcontact en wachtte geduldig. Grote broer voelde de vraag in de lucht hangen en beantwoordde die met een (liefde)volle lepel. Toen vielen hun twee mondjes open (heerlijk, die spiegelneuronen), en tegelijk ook bijna de sluizen van mijn ogen. Ik kon nog net mijn gsm grijpen om mij achter te verstoppen een foto te nemen.

> Twee keer raden wie mijn online meeting bijwoonde. Juist: Mon. Terwijl ik vergaderde, vergaarde hij zijn auto’s. Hij nestelde zich op mijn thuiswerkschoot en parkeerde mijn bureau bomvol. Gelukkig moest ik alleen luisteren en niet typen of bewegen met mijn muis. En gelukkig was het met een klant die erom kon lachen. Want het is niet altijd even gemakkelijk, zo thuis werken met een peuter en kleuter. En met een slechte wifiverbinding boven, wat op zich positief is qua straling. Het is natuurlijk wel warm en gezellig, zo’n kleuterkont op je schoot. Alleen zit het exemplaar van Mon zelden stil, waardoor ik mijn hoofd de hele tijd snakegewijs van links naar rechts en van boven naar onderen moest bewegen om een vergaderblokje mee te pikken. In plaats van langer, werd mijn lontje korter. Toen mijn hoofd bijna even ontploft voelde als dat mijn bureau eruit zag, verhuisde hij naar beneden. Ik kon nog even rustig volgen, sloot langzaam af en voelde ineens een snelweg van liefde toen ik naar zijn auto’s keek. Hij wilde gewoon even bij mij zijn, wat lief is. Hij hield zich gewoon mooi bezig, wat creatief is. En voelde aan dat ik gewoon geen tijd had, wat empathisch is. Er stond hem dan ook een file knuffels te wachten toen ik weer beneden kwam.

> Samen kleuren als avondritueel. Het gebeurt vaak dat Mon en ik samen nog wat kleuren voor hij naar bed gaat. Even de dag afsluiten. Nog even binnen of buiten de lijntjes kleuren, afhankelijk van wat er in zijn lijfje zit of er nog uit moet. Het geeft wat ruimte in ons hoofd. En door de focus te verleggen naar een kleurboek, hoor ik sneller de hoofdstukken van zijn dag. De gekleurde figuren brengen ons verhalen. Dan proest hij bijvoorbeeld ‘Kijk, die haar hoofd staat precies in brand’, om dan verder te gaan met ‘we mochten vandaag brandweer spelen op school, met een echte helm.’ Daar kan ik dan op doorgaan. Of we laten onze fantasie meesurfen op de golvende beweging van onze handen: ‘die heeft groen haar omdat ze er snottebellen insmeerde.’ Alles kan, ook botsingen. Letterlijk en figuurlijk. Hij die tegen mijn arm stampt en – lap – een streep door mijn rekening en tekening. Soms reageer ik begripvol of grappig, soms geërgerd of met veel uitleg. En samen leren we uit die verschillende tinten. Want ook de kleur van mensen en hun reacties kan verschillen, afhankelijk van de indrukken die hun hoofd vulden die dag. Schoon toch, (wat er schuilt achter) zo’n gezamenlijk kleurmomentje.

> Afscheid nemen tijdens corona. Volleybal was lang mijn leven. Wat ik daar allemaal voor heb gelaten?! Als kind, tiener en twintiger leek dat een evidentie, terwijl ik het nu soms zelf niet meer kan geloven. Van grote familiefeesten tot plakkerige tienerfuiven en langdurige reisjes. Bibi zei nee, want ik had mij geëngageerd voor twee trainingen en een wedstrijd in de week. En voor mijn ploeg. Ik was trouw aan mijn trainer. Mijn team. Mijn bank. Mijn terrein. Mijn extra thuis en familie. Ik had er een plaatsje, eentje dat ik graag vulde. Naast sport, leerde ik er zoveel meer. De gedeelde verantwoordelijkheid om die ene bal in ons voordeel te laten spelen. De gedeelde douchestralen en vooral verhalen. Waar water en ontlading stroomde, vloeide zoveel meer – ook vaak drank ja, sorry ouders en trainers. Ik leerde er vrienden kennen voor het leven. En nam afscheid van mensen voor het leven. Zoals ons lieve Rita: de mama van twee ploeggenoten, en bij uitbreiding van onze volleybalclub. Lieve Rita. Ze babbelde, stelde vragen, luisterde, verbond, vervoerde, organiseerde, administreerde, supporterde, scheidsrechterde, lachte, weende, vierde, vulde trouw het wedstrijdblad én onze harten. We moesten afscheid nemen tijdens corona. Haar dienst volgen aan een computerscherm. In het eenzame gezelschap van onze tranen. Heel vreemd, heel spijtig. Ze verdiende volle supportersbanken in de kerk, met volle harten. Dat mocht niet, dat kon niet. Hopelijk voelde ze de liefde van onze staande ovatie, buiten aan de kerkdeur. Waar ondanks de afstand toch veel nabijheid was. We zullen je missen Rita.

> Of we samen gingen kerstbubbelwandelen? Vroeg mijn moeder aan haar bende – lees: vier kinderen, twee schoonkinderen en vier kleinkinderen. Want we wilden toch samen iets doen, buiten, binnen de coronaregels. En wandelen is goed om te ontspannen. Ja tarara, niet voor deze (niet altijd zo zen) moeder. De oudste bombardeerde zijn loopfiets na drie keer duwen tot een loop-naar-de-hel-fiets, of zoiets. Hij weigerde nog een meter vooruit te gaan, terwijl de anderen een voorsprong namen in afstand én gezelligheid. Mon: ‘ik wil niet meer fietsen’. Ik: ‘ik zal je duwen’. Mon: ‘ik heb honger’. Ik: ‘als we wat verder zijn gaan we iets eten’. Mon: ‘ik heb dorst’. Ik: ‘hier is je drinkfles’. Mon: ‘mijn handen hebben koud’. Ik: ‘doe jouw handschoentjes aan’. Mon: ‘ik wil andere’. A-de-men, roept mijn hoofd! Maar ik voel het borrelen: een innerlijk vuurtje dat zijn handen snel zou warmen. Hij heeft een ontlading nodig, maar ik sta ook op de rand van een uitbarsting. Intussen zit de jongste in een trekzak, tegen zijn zin. Te koud gekleed, ontdekte mijn schuldgevoel te laat. Ook hij buldert het uit. Ze hebben mij nodig, alle twee, op dít moment. En ik voel het zelf stormen in mijn lijf. Het lukt niet om helder te denken. Er drummen zware wolken in mijn hoofd. Tot er geen plaats meer is om ze binnen te houden. Ze spatten uiteen in dikke druppels die langs mijn neus naar beneden glijden. Ze laten een warm spoortje troost achter. Door los te laten krijg ik weer wat grip. Door open te barsten kan er weer wat zonlicht door. Ik voel ruimte in mijn hoofd. Mijn gemoed en gebroed volgen, als vanzelf. De rest van de wandeling verloopt zeker niet perfect. Al schuilt er voor mij wel symboliek in: van koude wolken die de blauwe hemel kunnen verstoppen tot dubbele regenbogen die zich tussen de regendruppels kunnen ontpoppen. Alé, dat is achteraf natuurlijk gemakkelijk gezegd. Want in the heat of the moment voel ik het toch vaak onvoorspelbaar knetteren in mijn hoofd – waardoor mijn vriend soms fungeert als bliksemafleider, aangezien hij dan ‘de hoogste’ is van ons gezin (haha).

> Mon tekent. En zelfs dan blijft hij babbelen. Zijn kunstwerken: ‘een nijlpaard dat pipi en kaka doet’ en ‘meneertje peper en meneertje zout’. Wat hij nog meer van grappige dingen uitkraamde deze maanden? Hierzo:

  • Kijk moeke, een sigarettenpeut op de grond > sigarettenpeuk
  • Zijn antwoord op de vraag wat hij later wil worden > een vliegtuig
  • Het zwembad was superkoud: 160 kilometer koud
  • Zijn antwoord op de vraag waar hij later gaat wonen > op de derde kleuterklas
  • Jij moet dat uitslikken als het te warm is > uitspuwen
  • Moeke, jij moet mij dragen want ik ben een beetje verkoudheid > verkouden
  • Ik heb mijn bot omgescheefd op de trap > euh … hij had zijn voet pijn gedaan :)
  • Is dat dan de piemel van een kip? > over de kippenworst op zijn bord
  • Ga weg met jouw warme stem > nadat ik in zijn oor fluisterde dat ik hem graag zie
  • Zijn antwoord op de vraag van de juf wat hem verdrietig maakt > als er een meteoriet op ons huis valt
  • Over zijn protten > 1. mijn prot klinkt een beetje als een band die plat gaat en 2. mijn prot is precies een popcorn die ontploft
  • Zijn antwoord op zijn eigen vraag waarvan matrassen zijn gemaakt > van de wol van alpashka’s
  • Ik ben blij op u > toen ik naast hem in bed lag voor hij in slaap viel (SMELT!)

2 thoughts on “Plaatjes en praatjes: december 2020 & januari 2021

  1. Voor wanneer is je eerste boek, Rien? Wat een rijk en warm schrijftalent heb jij/ben jij, wat een weelde om je te mogen lezen! Gefeliciteerd.
    Je bent bovendien een zeer bewuste, meelevende, bezorgde, betrokken, lieve mama, schitterend!

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s