persoonlijk/plaatjes en praatjes

Plaatjes en praatjes: oktober & november 2020

> Het is gebeurd: ik ben zelfstandig tekstschrijver in hoofdberoep. Hierboven zie je wat dat ongeveer doet met mijn hoofd, haha (lichtjes overdreven). Ik heb er lang over gedaan om deze weg in te slaan. Twijfels. Ervaring opdoen. Nog meer twijfels. Over mijn klanten en kunnen, over mijn plan en papierwerk. Maar ik sprong, met een goede boekhouder onder mijn arm en een vaste klant in mijn rug. Voor de rest zie ik wel wat er op mijn pad komt. Een pad dat ik zelf kan vormgeven en volgen. En daaraan was ik toe, na veel sollicitaties die nooit helemaal juist voelden. Ik wilde flexibiliteit voor mezelf en ons gezin. En tegelijk authenticiteit in mijn werk. Durven vertrouwen op mijn eigen stijl en gevoel, voor mensen die dit appreciëren. En het doet zo goed! Ik heb echt zin om de juiste woorden te vinden voor de juiste klanten. Die laatste mogen zich trouwens altijd melden, haha!

> Volleybal: the first and the last time. Man, wat deed dat deugd om mij nog eens in te spannen, die spieren op te spannen om daarna extra te ontspannen. Het was te lang geleden (corona en al), want sport is voor mij een manier om stress los te laten. Correctie: volleybal is een manier om stress los te laten. Sporten op mezelf lukt vaak moeilijk. Ik heb graag mensen rond mij om de in- en ontspanning mee te delen. Ik heb een sociale schop onder mijn kont nodig: een duidelijk moment en engagement om mijn spullen en moed bijeen te rapen. De moeilijkste meters zijn vaak die van thuis tot de sporthal. Eens ik die volleybal voel, komt de zin vanzelf om te meppen en mij te smijten. En dat doet zo-veel deugd! Zeker als het spel goed draait, zoals in de ene zalige wedstrijd die we mochten spelen (en winnen) voor corona weer roet op het plein gooide. Kleine Sus ontdekte ook verborgen supporterskills, al zal hij ze spijtig genoeg ook nog even moeten opbergen.

> Pedagogische studiedag voor Mon. Dus duiken we de stad in: op avontuur in Gent. Een dagje alle aandacht voor onze oudste telg, terwijl kleine broer in de opvang speelt. We starten op de trein, stappen daarna op de tram en trekken richting centrum. Zijn ogen zijn overal, waardoor ik ook anders kijk naar de stad. We slenteren en stoppen waar we willen. In de Sint-Niklaaskerk branden we een kaarsje om extra warmte naar onze liefsten te blazen. Mon gaat er ook van stralen, al zegt hij snel ‘gaan we nu terug naar buiten moeke, ik ben bang van die meneren’ – de standbeelden in de kerk dus. Om in de warme sfeer te blijven, genieten moeder en zoon van een chocomelk-teitateit. Tot vader ook binnenvaart, na zijn werk. Tijd voor een boottocht met ons drie. En dat mag je gerust letterlijk nemen want, behalve de grappige kapitein, zitten we alleen in deze toeristische attractie. Gelukkig, want ons klein mannetje heeft geen zittend gat. Behalve om frietjes te eten, als afsluiter van deze pedagogisch verantwoorde dag. We hebben genoten met ons drie, maar nu is het tijd om nummer vier op te halen.

> In isolatie met corona-nanana. Niet december maar november was hier weer even de donkerste maand van het jaar. De reden: corona. En dan bedoel ik niet alleen de maatregelen maar ook de ziekte: Sven en ik kregen het alle twee, via ons knuffelcontact (damn you mom). Het is pittig om ziek in isolatie te gaan met een kleuter en peuter, die zich niet zo slecht voelen als hun ouders en dus ook niet zo in de zetel willen rusten als hun ouders. Er zijn mensen met weinig symptomen, er zijn er die in het ziekenhuis belanden. Wij zaten ergens tussenin: goed ziek met uiteenlopende klachten – van spier- tot hoofdpijn, geur- en smaakverlies, snel buiten adem en moe zijn (al kan dat laatste ook aan onze kinderen liggen). De grote uitdaging was ‘rusten’ als ziek ouderlijk koppel met twee kleine kinderen thuis, zonder hulp of zuurstof buiten je eigen tuin en muren. En dan kan je zelfs nog niet vluchten in een stuk chocolade als de emoties hoog oplopen, want daar smaak je dan niets van. Gelukkig haalde ik mijn chocoladeschade intussen ruim in. De knuffel- en contactschade volgen hopelijk snel!

> Mooimakers. Corona opent ook perspectieven. Zo kan je jouw standaard-blokje-om-wandeling creatief maken op verschillende manieren, gewoon door je oriëntering te veranderen: ga eens verkleed als vleermuis en hertje, begroet alle voorbijgangers overdreven enthousiast, probeer zoveel mogelijk dieren te spotten, kijk eens vooral naar de lucht … of naar de grond, want wat er daar allemaal rondzwerft?! Het is triestig hoeveel verdwaalde blikken je ziet: bewust buiten gedropt door mensen die een propere auto belangrijker vinden dan een propere planeet. Ik. Snap. Dat. Echt. Niet! Maar die gedachte lost het afval natuurlijk niet op, dus zetten we een stapje verder: we bestellen gratis vuilraapmateriaal bij Mooimakers. Het verloren vuil verdwijnt nu in de muil van Mon zijn ‘krokstok’ – de kinderstokken zijn versierd met een krokodillensticker, cool é. En zo maken wij onze volgende generatie, ons geweten, onze straat (en bij uitbreiding onze wereld) weer een stukje mooier. Aanrader dus! Mon wandelhuppelt plots ook veel enthousiaster mee.

> Verjaardag nummer twee aan zee. Al twee jaar op rij vieren we mijn verjaardag aan zee, met ons viertjes (de vorige was net iets minder rooskleurig, door een branderige borstontsteking). Ik weet niet hoe het bij jullie zit maar sinds ik moeder ben, voelt mijn verjaardag nog minder aan als ‘mijn dag’ dan de jaren ervoor. Het is ook niet dat ik echt kan kiezen wat ik doe, met mijn needy nakomelingen. Al maken de verrassingen van die kleine mannetjes natuurlijk veel goed, zoals eigenzinnige wensen en tekeningen of van verlangen brandende oogjes richting kaarsjes en verjaardagstaart. Ik vind het best oké, zeker aan zee. Dat geeft toch een iets specialer gevoel dan een doordeweekse dag, zeker na die corona-isolatie. Al waren de spotlights snel weer op onze jongste gericht. Die trok in ons appartement een glazen sfeerlamp van de kast naar beneden op zijn hoofd, via de kabel. Gebroken lamp, gapende wonde, bloed, wat stress en naar spoed. Alles kwam gelukkig goed, met wat geplak aan zijn hoofd en aan zijn moeder. En dat maakt je dan weer instant blij met die gewone, doordeweekse dagen.

One thought on “Plaatjes en praatjes: oktober & november 2020

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s