persoonlijk/plaatjes en praatjes

Plaatjes en praatjes: september 2020

> Tien jaar geleden al, dat we onze eerste verre reis maakten. Gewoon, wij tweetjes samen, drie weken naar Amerika. En we zouden zo terug gaan, mochten we geen kleuter en peuter hebben die we niet zo lang kunnen (of willen) missen. Zijn wij blij dat we een paar verre tripjes deden, voor we aan de zotste reis van ons leven begonnen (ja, ik bedoel The Parenthood). We mochten ook Nieuw-Zeeland en Afrika wegkrabben op de scratch map die we ooit kregen van mijn broer (maar die nog altijd niet aan de muur is geraakt, scuzi). Maar als we voor een redo gingen, kozen we Amerika: zo crazy gevarieerd, zo crazy schone natuur en zo’n crazy goeie herinneringen. De laatste lange reis voor onze kinderen liep door Noorwegen: het Nieuw-Zeeland van Europa. Prachtig! En al wilden we kinderloos liever buiten Europa reizen, de wandelingen die we daar deden waren ab-so-luut niet child proof (die van ons begint al te zagen na twee stappen: ‘mijn benen doen pijn, ik ben moe’). Een Europese aanrader dus, als je niet houdt van lange vliegtuigreizen. Juist: ik reisde ook nog solo naar Thailand voor onze kinderen en na een persoonlijke crisis. Ik keerde na drie weken én een dengue-ziekenhuisopname gelukkig terug met Sven, wij tweetjes samen. En zie nu: ondertussen reizen er twee crazy prachtige zonen mee op onze wereldbol.

> Back to school mom points. Gewoon: een aanradertje voor wie wil scoren bij zijn kind. En voor wie geen vettige of plakkerige handen wil als hij naar de lege doosjes grabbelt in de boekentas, kendet? Olijven, daar vraagt hij zelf naar. Rauwe groenten eet hij ook uit zichzelf, al helpt het wel als je ze wat aantrekkelijker omschrijft. Zo vraagt hij regelmatig naar komkommer- of paprikafrietjes in zijn brooddoos (slim moederke!). Je doet erin wat je wilt natuurlijk: elk vakje is lekvrij, getest en goedgekeurd. Gesponsord? Spijtig genoeg niet, haha. Gewoon content van deze Yumbox om wat meer lunchvariatie te bieden. Niet goedkoop, maar (voorlopig) wel stevige kwaliteit – zegt de moeder van een kind dat heel graag zijn boekentas in de lucht gooit om te kijken wat er gebeurt als hij terug neerkomt. Mon heeft ook nog een kleinere ‘standaard’ brooddoos van LunchBots in roestvrij staal. Redelijk onbreekbaar. Net als zijn drinkfles van Klean Kanteen. Een beetje duurder allemaal, maar ook duurzamer. En daarvoor doen we het. Nu nog wat werken aan de lunchskills van kleine broer, die vettige of plakkerige handen (en lippen, kaken, haren …) duidelijk niet zo erg vindt.

> Eén jaar werkloos (inclusief moederschapsrust en lockdown), ondanks vééél sollicitaties. Dat is wat ik tot nu toe bereikte met mijn eerlijkheid. Want ik spreek vrijuit aan de sollicitatietafel: ‘ik zoek een toffe viervijfdejob in de buurt waar ik een beetje flexibel kan werken om ook zelf eens aan de schoolpoort te kunnen staan.’ Want meer dan een goede werknemer, wil ik ook een zorgzame en aanwezige moeder zijn. Het resultaat na tientallen sollicitaties: ‘je bent een sterke kandidaat maar we kozen iemand anders’. En dat ondanks mijn passende profiel, mijn overtuigende ervaring, mijn geslaagde te(k)sten en mijn enthousiaste gesprekken – om het in de woorden te zeggen van de mensen met wie ik aan tafel zat. Ergens snap ik het, maar het houdt mij wel bezig. Onze maatschappij voelt eerder zorgwekkend dan zorgend. We zijn niet gemaakt voor deze ratrace, en onze kinderen al helemaal niet. Je hoeft het niet van mij te geloven, maar ik geloof het wel van kinderpsychiater Binu Singh. Wie? Check even deze Radio Mama-podcastaflevering over hechting, waanzinnig interessant vind ik. Ik kopieer ook graag een aantal van haar woorden die bij mij blijven plakken uit het artikel ‘De lockdown heeft duidelijk gemaakt wat de ratrace doet met onze kinderen’:

>> Ik denk dat die periode veel mensen tot denken heeft aangezet: wil ik die drukte nog wel? Verschillende koppels hebben ook beslist om minder te werken, nadat ze geproefd hebben van wat die rust hen bracht.

>> Zodra ouders wat kunnen ontspannen, voelen ze beter aan wat hun kind nodig heeft en worden ze meer de ouders die ze willen zijn. Maar ze vinden het vaak moeilijk om te zien hoe ze hun leven kunnen vertragen: de keuze tussen werk en privé is niet gemakkelijk, ze moeten dat financieel aankunnen en de omgeving heeft niet altijd begrip voor hun keuze.

>> Wij vragen aan jonge ouders om het leven zoals het was gewoon verder te zetten en de zorg voor de kinderen, wat de eerste jaren zowat een fulltimejob is, daar gewoon bij te nemen. Werkgevers verwachten dat vaders na tien dagen en moeders na drie maanden geboorteverlof even productief zijn als voorheen. [ … ] Dat geeft ouders veel stress. Voor volwassenen is die ratrace amper bij te houden, maar kinderen zijn daar al helemaal niet voor gemaakt.

>> De zorg voor kinderen is hier grotendeels georganiseerd rond economische noden, niet rond de behoeften van het kind.

> Eén jaar Sus. Een jaar minder dan vier uur slaap na elkaar. Een jaar borstvoeding. Een jaar thuis. En een jaar intense liefde voor dit kleine kereltje. Wat ben ik blij dat ik hem zo lang zo dicht bij mij had. Zeker met Binu Singh haar woorden in mijn achterhoofd, en haar overtuiging dat de eerste 1001 dagen zo cruciaal zijn voor een kind (van de conceptie tot de tweede verjaardag). Zeker nu ik ook steeds meer lees en leer over afgestemd opvoeden, mild ouderschap en aware parenting. Je weet wel: die ietwat ‘andere’ opvoedingsvisie waarin je kind zijn unieke plaats mag innemen binnen het gezin. Waarbij je verder kijkt dan gedrag (spoiler alert: niet altijd gemakkelijk). Waarbij de focus ligt op veiligheid en verbinding, op grenzen en zelfstandigheid, zonder straffen en belonen (spoiler alert: niet altijd gemakkelijk). Say what?! Het is een hele boterham. En het duurde hier ook even om die te verteren. Maar ik ben zó blij dat we samen die weg bewandelen. Een mooi cadeautje van pittige broer Mon voor kleine broer Sus: ouders die bewust durven observeren, voelen, handelen en veranderen. En die nu nog meer beseffen dan vroeger dat opvoeden zoveel afhangt van je kind. Een uniek karaktertje dat wij mogen helpen uitpakken. Gelukkige eerste verjaardag lieve Sus, nog 365 cruciale dagen te gaan (haha).

> Eén jaar geleden zat hij nog opgesloten in mijn buik … dit keer sloot ik hem op in mijn auto. Nooit gedacht dat mij dit ging overkomen. Maar ik gooide de laatste open deur dicht van de auto terwijl Sus erin zat, en ik dus buiten(gesloten) stond. Hoe? Dat? Kon? Het gebeurde sneller dan ik kon nadenken. Ik leg het even uit. Terwijl ik de kindjes vastmaak, leg ik mijn sleutelbos vaak al op de bestuurderszetel. Kwestie van hem niet te verliezen in de chaos (slim moederke!). Blijkbaar duwde ik op de vergrendelknop, ergens tussen het vastgespen en het sleutel-op-de-stoel-werpen. Klik, kind vast. Boem, laatste deur toe. Bzzz, spiegels ingeklapt. Interne alarmbel, kind opgesloten! Samen met mijn gsm, mijn sleutels en mijn zelfwaarde. Daar stond ik dan, op de markt van Wetteren. Zonder telefoon om de politie of mijn echte vriend te bellen. Zonder woorden om aan mijn baby uit te leggen wat er aan de hand was. Zonder kiertje boven het venster om verse lucht binnen te laten. Ik voelde de lucht zelf al uit mijn longen stromen. De beschuldigende hand van mijn innerlijke perfectionist had mij in een wurggreep. Gelukkig slaagde ik erin om nog wat zuurstof te happen en een voorbijganger aan te spreken – of zeg maar: wanhopig vast te klampen. Haar alcoholadem bedwelmde me, en maande mij tegelijk aan om rustig te blijven. Mijn blackout-brein slaagde er wonderwel in om Sven zijn nummer te toetsen. Ik belde. Hij nam op. Ik huilde. Hij reed in de buurt van de McDonald’s, op tien minuten van de plaats delict. Daar was ik nog nooit zo blij om (zelfs niet toen ik zwanger was). Hij stond snel bij ons met de verlossende sleutel. De verlossende armen kreeg ik er gratis bij, de bedenkelijke blik ook. Soit, eind goed al goed. Laat ons maar besluiten dat het door die ratrace en gebroken nachten komt, haha. 

> We hebben dan maar ongepland een plant geplant #bananas. Wat als … je op bezoek gaat naar jouw broer zijn nieuwe huis en je nog last-minute een cadeautje moet voorzien. Dan zoek je een pot, verpot je een stekje van je bananenplant en versier je de pot met banaantjes. Simpel, liefdevol en redelijk cheap. Ik geef toe: Sven deed het werk. Hij wroette in de aarde en in zijn creativiteit. Mon toverde de gele streepjes uit zijn vingers, vaderlief werkte af met zwart. Eerlijk? Vaderlief tekende ook bijna alle banaantjes, want Mon was het snel beu. De verhuisde broer was wel content, als we zijn lachende bananenmond mogen geloven. Al zal de pot misschien toch wat vloeken met die schone retro tegeltjes.

One thought on “Plaatjes en praatjes: september 2020

  1. Pingback: Plaatjes en praatjes: oktober & november 2020 | Rien de Rien

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s