persoonlijk/plaatjes en praatjes

Plaatjes en praatjes: augustus 2020

> De zeeee. Ik ben niet zo’n fan van de zee in de zomer. Er plakt te veel volk op de dijk en te veel zand aan zonnecrèmelijven. Maar met kinderen verleg je je grenzen, dus gaan we een weekje naar een vintage pareltje in Oostende. Niet met de trein, want daarvoor sleuren we nog te veel kleine-kinderen-bazaar mee – denk: buggy’s, babybedjes en te veel reservekledij (moeders will be moeders). Wel met onze stationwagen. We investeerden in een tweedehands dakkoffer om wat minder te moeten tetrissen met bagage. En toch ziet het resultaat eruit als het nakende einde van het blokkenspelletje: alles torenhoog volgepropt, tot je bijna geen zicht meer hebt. Een heel gedoe, waardoor je soms twijfelt om gewoon thuis te blijven. Gelukkig spoelen die twijfels snel weg eens je goed en wel geïnstalleerd bent. Als alle stukjes in elkaar vallen. En de frustratiefrons op je voorhoofd even magisch verdwijnt als zo’n volle Tetrislijn. Heerlijk! Wat zilte zeelucht inhaleren (spijtig genoeg mét mondmasker): ik adem in, adem uit, nog eens in, nog eens uit. Het warme zand maakt mijn voeten zachter. Mijn lichaam volgt. Ik smelt. Geniet. Van de stralende zon, van onze stralende zonen.

> Ik las en luisterde ze allemaal. Eva Daeleman haar boekbaby’s en gratis podcastafleveringen. Het begon met Factor 25 in 2015: papieren Eva reisde met me mee tijdens mijn solotrip naar Thailand – en ik met haar door Azië en haar gedachten. Dan volgde Omdat het kan: dat boek pakte ik in om Sven in te pakken voor zijn verjaardag. Want we waren (en zijn nog altijd) op zoek naar wat de achterflap belooft: ‘Over niet langer hollen achter je leven, over willen en niet moeten. Over authenticiteit. En de zoektocht naar een leven leiden los van wat anderen van je verwachten.’ Het duurde wat langer voor Het jaar van de hond in mijn bibliotheekmandje ging liggen. De mopsogen op de kaft keken me smekend aan, en Eva’s nieuwste boek Woman Up was uitgeleend. Dus ik nam de hond mee naar huis en las ‘het burn-outboek’ uiteindelijk snel uit. Met dank aan Eva haar leuke stijl: ze schrijft luchtig over zware materie en laat je lachen van (soms plaatsvervangende) herkenbaarheid. Ik ben fan van haar eerlijke zoektocht, ook in de podcast die ze deelt met haar man én iedereen die wil luisteren: Elke dag vakantie, ‘voor mannen en vrouwen die meer willen halen uit het leven’ – ik hoor het haar zo zeggen. Inspirerend. Ze plant zaadjes, strooit tips en zorgt ervoor dat ik spontaan screenshots neem van pagina’s uit haar boeken. Nu nog effectief iets doen met die screenshots, woman (gentle reminder for myself).

> Wat perspectief om minder zwart-wit te kijken. Awel, ik ben blij met dit plaatje. Het vat voor mij het moederschap samen op een beeld. Hard en zacht tegelijk. Veel geven maar tegelijk ook krijgen. Zwaar en tegelijk verlichtend. Op dit beeldje moest ik onze zonen samen in bed krijgen, wat gepaard ging met veel huilen. De jongste had (slaap/huid)honger en weende om een borst. De oudste had moekehonger met vaakoogjes en weende om verbinding. Dus kropen we samen in bed, dicht tegen elkaar. Ik weet nog goed hoe ik me voelde: gespannen, leeggezogen, gebruikt. Alsof hun tranen en frustraties in de donkerste putten roeren van mijn hart. Het werkt op mij, wat vraagt om een bewuste oefening in kalm (proberen!) blijven. Mijn eigen gemoedsgolven temperen zodat ze erop mee kunnen surfen. Tot ze zachtjes weg deinen en de slapende diepzee induiken. Ik adem in, adem uit (hier gaan we weer). Probeer in het moment te zakken: op de zachte matras, met mijn twee zonen als warme dekentjes rond mij. Ze slapen. Het contrast tussen nu en vijf minuten geleden voelt als zwart en wit. Dit wil ik toch even vastleggen op beeld, als reminder voor mezelf. Als contrast tussen what you see en wat eraan vooraf ging. Als samenvatting van het ouderschap: woelig en wollig tegelijk.

> We(e)ndag voor moeke en Sus. Ik doe even een koppiepeestje van mijn Instagram: “Ik heb het ergens wel nodig. En toch voelt het dubbel. Als een slok sterke koffie op een nuchtere maag. Sus gaat een half dagje wennen vandaag, na elf mooie − soms ook moeilijke − maanden onder onze ouderlijke vleugels. Eerst zijn grote broer uitzwaaien op school. Dan de grote autostoel in, richting onthaalmoeder. Ik zak er samen met hem op de grond. Nieuwsgierige kindervingertjes komen wijzen, voelen, ontdekken. Sus observeert, lacht en blijft veilig dichtbij. Het afscheid kruipt in mijn kleren, en mijn kleine jongen ook. Zijn handjes knijpen zich zo vast dat mijn maag ineen krimpt door zijn greep. Vandaag duikt hij in een nieuw avontuur. In de armen van Rozemarijn. Terwijl hij op haar schoot met een wasco speelt, roep ik zwaaiend zijn naam. Hij kijkt naar de andere kindjes dus ik druip de deur uit. Moest ik wachten tot hij mij zag vertrekken? Moest ik hem nog een knuffel geven? Moest ik hem niet terug meenemen naar huis? Ik beleef de hele scène door een filter. En voel tranen wellen achter mijn ogen. Samen met mijn autodeur klap ik dicht. Als een hert dat verstijft in het licht van twee koplampen, staar ik roerloos voor mij uit op de parking. Alsof die nabijheid mij nog verbindt met mijn kind. Ik draai de knop om van de autosleutels. Mijn innerlijke knop volgt niet. Als ik mijn pedaal naar beneden duw komen de tranen boven. Eventjes maar. Want om een of andere reden raakt mijn verdriet niet verder dan de eerste versnelling. Ik wil nochtans graag eens plankgas snotteren: alles leeg, tot op die vuile bodemlaag. Zo kan ik straks de emoties van mijn zonen ontvangen. Met alle snot, tranen en woede die erbij hoort na zo’n dag vol prikkels. Op mijn dashboard lees ik ‘900 km tot lege tank’. Thuis vul ik mijn tas met koffie. En neem een slok op de nuchtere knoop in mijn maag.”

> Let’s go outside. Je kan veel zeggen over corona, maar het brengt ons ook wel wat. Zoals trager leven, meer stilstaan bij wat je hebt, dieper connecteren met jezelf en je bubbel. En met de natuur! Wij gingen altijd al veel buiten, zowel zonder als met de kindjes. En corona effent het pad voor meer mensen om het groen in te trekken. ‘Zuurstof nemen’, zou gezinspsychologe Nina Mouton zeggen − en ik geloof haar graag want ze is ook samen met een Sven, dat schept een band (haha) … en ze is vooral ook goed in wat ze doet: mildheid stimuleren voor onszelf en onze omgeving, met haar al even screenshotwaardige boek Mild Ouderschap. Wij trekken vaak op verkenning door de bossen en velden in de buurt, zoals Cotthembos hier op de foto’s. Nog favorietjes in de ruime regio van Westrem zijn onder meer het Hospiesbos en Paelepelbos, de Kalkense Meersen en de Vallei van de Serskampse Beek, het Gentbos en de Makegemse bossen in Merelbeke en de Bourgoyen in Gent. Nog wandeltips? Stuur maar door, dan neem ik een screenshotje ;).

> Zijn MONdje staat nooit stil. Hij stelt echt duizend vragen − vooral in bed, net voor hij indommelt naast moeke of vake encyclopedie. En hij heeft energie voor duizend! Een stevige combo die ons gelukkig vaak de slappe lach bezorgt − en ook wat slapper vel, vooral onder onze ogen. Ik noteerde een paar van zijn taalkundige hoogvliegers (en vergat er minstens even veel):

  • Ik voel ribben aan mijn hoofd > ik mag hopen van niet
  • We zijn op weekend geweest naar de Wesphoek > de Westhoek
  • Mijn adem stinkt een beetje naar warm (nadat hij thee dronk)
  • Kijk, de trein maakt een bochting > een bocht
  • Mag de vanilleknop een beetje stiller? > de volumeknop
  • Princessierupsen hebben grijs met zwart > processierupsen
  • Er is een steen naar beneden geploenkt. Plok! Tegen de aarde en alle dino’s waar gestorft > wij legden het toch iets anders uit :)
  • Als ik geen petje opzet, krijg ik een geitenslag > hitteslag
  • Het is warm in de hoestijn > woestijn
  • Sus is bij de onthaarmoeder > de onthaalmoeder

Die mooie foto’s? Die zijn van de liefste Nele Watty. Net als de pareltjes hieronder … we trakteerden mijn vader op een junishoot bij hem thuis met zijn kinderen en kleinkinderen. Topcadeau, toch?

3 thoughts on “Plaatjes en praatjes: augustus 2020

  1. ░░░░░░░░░░░░▄▄░░░░░░░░░
    ░░░░░░░░░░░█░░█░░░░░░░░
    ░░░░░░░░░░░█░░█░░░░░░░░
    ░░░░░░░░░░█░░░█░░░░░░░░
    ░░░░░░░░░█░░░░█░░░░░░░░
    ███████▄▄█░░░░░██████▄░░
    ▓▓▓▓▓▓█░░░░░░░░░░░░░░█░
    ▓▓▓▓▓▓█░░░░░░░░░░░░░░█░
    ▓▓▓▓▓▓█░░░░░░░░░░░░░░█░
    ▓▓▓▓▓▓█░░░░░░░░░░░░░░█░
    ▓▓▓▓▓▓█░░░░░░░░░░░░░░█░
    ▓▓▓▓▓▓█████░░░░░░░░░█░░
    ██████▀░░░░▀▀██████▀░░░░

    Like

  2. Top
    ░░░░░░░░░░░░▄▄░░░░░░░░░
    ░░░░░░░░░░░█░░█░░░░░░░░
    ░░░░░░░░░░░█░░█░░░░░░░░
    ░░░░░░░░░░█░░░█░░░░░░░░
    ░░░░░░░░░█░░░░█░░░░░░░░
    ███████▄▄█░░░░░██████▄░░
    ▓▓▓▓▓▓█░░░░░░░░░░░░░░█░
    ▓▓▓▓▓▓█░░░░░░░░░░░░░░█░
    ▓▓▓▓▓▓█░░░░░░░░░░░░░░█░
    ▓▓▓▓▓▓█░░░░░░░░░░░░░░█░
    ▓▓▓▓▓▓█░░░░░░░░░░░░░░█░
    ▓▓▓▓▓▓█████░░░░░░░░░█░░
    ██████▀░░░░▀▀██████▀░░░░

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s