persoonlijk/plaatjes en praatjes

Plaatjes en praatjes: mei 2020

IMG_8191
> Dag van de vroedvrouw.
Dus wroet ik even in mijn foto-archieven naar geboortebeelden van Mon en Sus. Van Mon beviel ik op 4 februari 2017 in het ziekenhuisbad van Jan Palfijn. Sus werd geboren in een opblaaszwembadje bij ons thuis. Twee keer zonder epidurale, want dat was hoe ik het persoonlijk graag wilde (zonder te oordelen over andere keuzes #youdoyou). Twee keer onder de deskundige begeleiding van de vroedvrouwen van Geboren in Gent, wat ook een bewuste keuze was. Ik was zó blij met hen aan mijn zij. Ze stelden gerust, masseerden, begeleidden en fotografeerden. Zij waren mijn medicatie als ik het moeilijk had, samen met Sven. Ze verdoofden de pijn met hun kennis en handen, met hun rustige energie. Met het oppompen van mijn oxytocine: het liefdeshormoon dat de scherpe kantjes verzacht. Mooi toch. 

Schermafbeelding 2020-06-26 om 13.29.06
> De eerste Moederdag van twee.
Of ik een artikeltje wilde schrijven over mijn eerste Moederdag? Daarop zei ik graag ‘ja’ tegen Gezinsbond. Ik moest even in het verleden graven. Want die primeur vierde ik intussen drie jaar geleden, op familieweekend met la mama, mijn drie broers en hun kindjes. Mon plakte toen al drie maanden met zijn breekbare baby-armpjes en -beentjes aan mijn oververmoeid moederlijf. ‘Hoe deed zij dat toch met vier kinderen, zo kort op elkaar?!’, vroeg ik mij oprecht af. Voor het eerst wist ik wat het écht betekende om moeder te zijn. En hoe het je kan vullen en leegzuigen tegelijkertijd. Je geeft een stukje van jezelf en je leven aan je kinderen. Dat is veruit het mooiste wat er bestaat, maar ook veruit het vermoeiendste. (Foto: Nele Watty).

Schermafbeelding 2020-07-24 om 16.25.48
> Af en toe moet je eens grenzen verleggen
. Verstand op nul, lichaam op nul kleren. Haha. Dit is hoe het ging: ik zag geregeld Instagram-beelden voorbijkomen van schattige blote baby’s met hun al even blote moeders. En elke keer schoten mijn ogen en hart zo vol als een borst met toeschietreflex. Dus maakte ik de klik, samen met fotografe Nele Watty. Ik ging uit mijn kleren (en comfortzone) in de slaapkamer, samen met Sus. Zij verdween zachtjes in de schaduw en deed haar ding terwijl ik dat van mij deed. Geen spotlights. Zacht licht, zachte babybilletjes, zachte knuffels. En heel sterke beelden al rimpelden mijn wenkbrauwen even diep mee bij het zien van deze foto. Een inkadermomentje: subtiel, schoon, echt. Het toont wat je als moeder opgeeft voor een kind, en tegelijk wat je ervoor in de plaats krijgt.

insecten
> Insectenobsessie
. Mocht hij acht pootjes hebben, zou hij ze een voor een vullen met insecten of takken en stenen. Hij bekijkt ze met enthousiaste facetogen, betast ze met nieuwsgierige voelsprieten en neemt ze voorzichtig in zijn knijpers. Spinnen en slakken, kevers en rupsen, ‘hievebeestjes’ en vlinders. Er hebben hier al veel potige bezoekers op onze kast gestaan. Ze komen een paar dagen logeren en mogen dan weer vrij, meestal toch. Ook in bed vraagt Mon naar zijn geliefde insecten, al plakken ze daar gelukkig op een vel papier. Heb jij ook zo’n boekenwurm thuis? Dan scoor je misschien wel extra mama- of papapunten met deze twee Mon-favorietjes: ‘Kek iz tak?’ en ‘Was ik maar’. 

_MG_0936
> Geen babyborrel
. Normaal vierden we Sus zijn babyborrel op 2 mei. Corona besliste daar anders over. Eerlijk? We zijn er niet zo rouwig om. Tuurlijk wilden we graag een feestje voor ons klein lieveheersbeestje. Tuurlijk wilden we graag gezellig keuvelen met vrienden en familie. Tuurlijk wilden we graag geboortecadeautjes en bedankjes uitdelen. Maar eerlijk? We zijn ook moe. Tuurlijk. Na zo’n intense quarantaineperiode met een baby en een kleuter. We missen de babbels in onze kleine bubbel. Dus als het weer mag, zijn jullie meer dan welkom om bij ons thuis te komen borrelen. Met bubbels. Al wordt het dan waarschijnlijk al eerder een firstbirthday-borrel, haha.

Schermafbeelding 2020-07-26 om 21.38.43
> Zijn MONdje staat nooit stil. Echt, zelfs in zijn slaap babbelt hij regelmatig. Ik noteerde een paar van zijn uitspraken (en vergat er minstens even veel):

  • Kijk, de boot wrijft op het water > drijft
  • Vake is een verwassene > volwassene 
  • Sus heeft het papiertje verkruld > verkreukeld
  • Sus heeft van de plasticine gegeten in moeke zijn buik > placenta 
  • Er hangt nog melk in je snor (tegen moeke) > je hebt een melksnor
  • Wat hij antwoordt als ik vraag of hij een koekje wil > Is dat leversmaak? (damn you Paw Patrol)
  • Ruik eens met jouw snuit > neus
  • Kijk, zo’n mooie klapbloem > klaproos (en dan klapt hij een paar keer in zijn handen als hij voorbij stapt)
  • Gaan we nu naar aaruis? = naar huis
  • Zijn antwoord op de vraag ‘Wat komt er na maandag?’ > Moederdag
  • Draken zijn al verstorven. Nee, ze hebben nooit verstaan. > uitgestorven & bestaan
  • Kijk, een plinster op mijn pinker > een splinter in mijn pink 
  • Die jongen is vergraven. Hij is dood en heeft nu kruisjes op zijn ogen, zoals in het boek. > begraven 
  • Dat zijn allemaal verstopperende dieren > gecamoufleerde
  • Die sneeuwman heeft een wortel in zijn neus > een wortel als neus

One thought on “Plaatjes en praatjes: mei 2020

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s