persoonlijk/plaatjes en praatjes

Plaatjes en praatjes: april 2020

2xneusNeusje krak. Het klinkt als een slechte titel van een kinderboek. Maar het was een slechte val op een salontafelhoek. Krak boem. Ik zag het gebeuren en kon er niets aan doen. Sus zat op mijn arm. Mon crosste achter mijn rug, van links naar rechts en weer terug, om Sus zijn volgzame blik te ontlopen. Hij lachte zich een breuk. Tot hij struikelde. En het gieren veranderde in pijn. Wenen, paniek, bloed uit twee neusgaten. Vader vliegensvlug met Mon naar spoed. Moeder ijsberend thuis met Sus. Tot het verlossende telefoontje: ‘hij mag naar huis, ze kunnen niets zien door de zwelling, we moeten terugkomen, er was bijna geen kat in het ziekenhuis met die corona.’ Als er iets fout loopt zijn andere akkefietjes snel vergeten. Want op het einde van de rit wil je gewoon dat je kind gezond is. Gezond en gelukkig al vergeet ik dat langetermijndoel ook wel eens in het heetst van de kortetermijnstrijd.

 

2xmild
> Mild ouderschap. We hadden tickets om Nina hier wild over te horen vertellen: live, in een zaal vol zoekende ouders. Corona strooide roet in het daten dus werd het een webinar, thuis in de zetel. Eentje waarvan ik heel wat stukken miste omdat mijn wenende baby milde armen nodig had. But thank god voor de afhaalbibliotheek van Wetteren, waar ik het boek te pakken kreeg tijdens de quarantaine. Mijn milde mantra: dit wordt mijn leesvoer als ik Mon in bed steek – want we liggen er om beurt naast tot hij slaapt, wat de laatste tijd gelukkig relatief snel gaat. ‘Wat zeggen de lettertjes, moeke?’, vraagt hij. Een ideaal moment om kinderlijk te fantaseren, hem nog even te zien lachen en zijn nieuwsgierige ogen uiteindelijk te zien zakken in een diepe dromenzee met snurkende golven. Dus bedankt Nina, om zo onder ons lakens (en ons vel) te kruipen. Voor wie even nieuwsgierig is als Mon: het boek vertelt wat je ergens wel weet maar vaak ook vergeet. Het nodigt je zacht uit om naast je kind te gaan staan (of liggen), om elkaar zon en schaduw te gunnen. 


2xschoenen> Samen slenteren met dezelfde slippers. Soms voelt het als een immense verantwoordelijkheid. Soms voelt het als een fantastisch cadeau. Het ouderschap. Heerlijk hoe mijn kleuter met grote ogen luistert naar wat ik vertel. Hoe hij lacht om mijn moppies en foppies, ja ook de flauwe. Hoe hij zich in mijn schoot wurmt alsof hij er soms weer in zou willen kruipen – nu zijn kleine broer er is, zegt hij dat soms echt: ‘ik wil nog eens geboren worden als een baby’. Hoe hij aan mijn lippen hangt als ik antwoord op een van zijn duizenden vragen. Hoe hij vreugdedansend in mijn armen springt na de laatste schoolbel. Hoe hij elke (figuurlijke) scheet met mij wil delen, al trek ik mijn neus al eens op bij de zoveelste vlieger of vlinder die hij mij overenthousiast wil tonen (en hij geeft niet af tot ik mijn hoofd naar de juiste richting draai). Hoe hij elke dag naar mij kijkt alsof hij voor de eerste keer de vrouw van zijn leven ziet – smelt! En hoe zijn lach bijna zijn fonkelende ogen raakt als ik twee paar identieke slippers naar boven tover uit de doos van ‘de postboder’ (zijn woord voor postbode): een blauw paar 41 voor mij, een oker paar 27 voor hem. Moeder en zoon, zo schoon – hij wilde zijn nagels ook lakken, ‘wals’ (zijn woord voor zoals) moeke. 



2xbeyou
> Spiegeltje spiegeltje aan de wand. Kinderen spiegelen het gedrag van hun ouders. Al houden ze ons ook vaak een spiegel voor. Ze voelen het als je niet goed in je vel zit – en peuteren vaak nog iets dieper in de wonde. Ze weten het als je maar half met je hoofd bij hen bent – en roepen vaak nog meer en luider jouw naam. Ze worden onrustig als jij opgejaagd bent – en hangen dan vaak nog extra de irritante plakslak uit. Kortom: wij zouden ons beter wat vaker spiegelen aan onze kinderen. Ze zíjn hun emotie, en schoppen die van stoelen en banken. Ze leven in het nú, en blijven niet hangen in schuldgevoel of plichtsbesef. Ze doen wat er in hun hoofd opduikt, en trekken zich weinig aan van anderen. Armbandjes rond de ellebogen en knieën, kousen rond de handen … zalige kinderkronkels! Kijk dus goed naar wat je vroeger van nature deed en ergens onderweg verloor. En pik er wat dingen uit om weer op te pikken. Niet alles uiteraard, want ik sta liefst niet in een rij vol krijsende volwassenen aan de kassa te schuiven. 
IMG_6963
> Slow living. Zelf brood en donuts bakken, zaadjes planten en een moestuin starten … Corona made him do it. En wij genieten mee. Met onze handen in het deeg, met onze voeten in de aarde, met ons gat in de boter. Corona verplicht ons om te vertragen. Al voelt het tempo met een baby en een kleuter vaak als een razende orkaan. Het is er een die alleen boven ons huis draait. In relatief voorspelbare rondjes, met steeds dezelfde mensen, snel maar zeker. Intensief, maar tegelijk de meest intense cocon die wij wellicht samen zullen delen voor we terug mogen rondfladderen. Raar toch, dat we nooit meer zo lang samen thuis zullen zijn, als we kiezen om mee te draaien met de ratrace van onze maatschappij. Als de storm gaan liggen is, zo rond acht uur ‘s avonds, mijmeren Sven en ik vaak over hoe het anders kan. We wiebelen samen in de hangmat, zoekend naar de juiste balans. Eentje tussen financiële en emotionele gemoedsrust, tussen een toegewijde ouder én werkkracht, tussen dromen en werkelijkheid. Corona made us do it (even more). Hopelijk blijven we ook wiebelen na de Covid-storm. 


2xbos
> Het bos, altijd een goed idee.
Wij komen er veel en vaak. Om te kijken naar blaadjes en bomen, gangpaden en stromen. Hoe alles groeit en verdort, geurt en kleurt. Elke keer hetzelfde bos, elke keer weer anders. En dat valt momenteel extra hard op. Want sinds de quarantaine spotten we meer ‘vreemde vogels’ dan normaal: mensen met hemden en hakken. Die lijken nu te kiezen voor bomen in plaats van stamcafés, voor open lucht in plaats van open deuren. Ze vallen op tussen de boshabitués als toeristen in een stad. Dit is niet hun vertrouwde habitat. I guess Corona made them do it. En hoewel ik geniet van het serene gezang en gekraak dat langzaam onze verdwaalde voeten volgt, ben ik blij dat het bos weer duidelijker op de kaart staat. Terug van nooit weggeweest. En hipper dan tevoren, als je de populariteit bekijkt van ‘Shinrin Yoku’ of bosbaden. Dringend tijd dat ik het boek eens doorblader dat ik cadeau kreeg voor Sus van peter Guus. Of mij eens laat onderdompelen in een bosbad door mijn nicht van De Mammoetboom

One thought on “Plaatjes en praatjes: april 2020

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s