persoonlijk/plaatjes en praatjes

Plaatjes en praatjes: maart 2020

ISVW-iFilosofie-17-Laura-van-Dolron-Liefhebben-vp1-2
> Soms kom je een boek tegen waarvan je denkt: had ik dit maar geschreven
. Uitgepuurd en puur. Een boek waarvan je de woorden gulzig binnen slikt omdat je er niet genoeg van krijgt. Je wil ze smaken. Langzaam deel van jezelf maken. ‘Liefhebben’ van Laura Van Dolron is zo’n boek. Eentje om te koesteren, te lezen en door te geven. Aan iemand die je liefhebt. En die het lief en leed op zijn beurt deelt met iemand die hij liefheeft. Zo lees en voel je (je) niet alleen. Bedankt voor de tip en het deelbare idee, woordbuddy Valérie Du Pré!

Jonge Ouders
> Of ik ermee geboren ben, weet ik niet
. Maar ik ging er met de jaren meer van houden: schrijven. Tekst is beeld in letters. Het houdt momenten vast tussen krullen en lijnen. Zwart op wit. Dingen die anders verdwalen in een diep herinneringenbos. Bladeren door mijn blog katapulteert me terug naar vroeger. Met één stevige klik spring ik vlotjes naar 2014. De letters herinneren mij aan wat er gebeurde, hoe ik me voelde en waar ik schreef. Hoe verrast we waren toen onze zwangerschapstest positief kleurde, hoe ik de kleine gelukjes bij mijn meme en oma mis, hoe ik opgroeide als ‘one of the guys’ tussen drie broers. En hoe ik even moest slikken toen we hoorden dat er in babybuik twee ook een jongen huisde. De Gezinsbond besloot mijn verhaal te delen in het magazine ‘Brieven aan Jonge Ouders’. Mijn bolle buik rust nu dus ongegeneerd op menig salontafel.

IMG_6052-3
> We zien elkaar niet vaak
. Correctie: te weinig. Zeker sinds onze vaste stek is weggevallen: het huis van ons meme. We aten er als kind sandwichen met gehakt, geflaneerd door chocomelk en een Boule de Berlin. De geur van slappe koffie, het geroezemoes aan de grotemensentafel, het koude toilet boven de gapende beerput, de groene prikkelmat en de stinkende hond die kruimels zocht op de grond. Dat plaatje prijkt hoog in mijn bovenkamer, waar het met de tijd vervaagt. Dat is te spijtig om te laten gebeuren. Dus besluiten we als neven en nichten om de herinneringen bij te kleuren. Elk jaar rond meme’s verjaardag hokken we samen. We roezemoesen als grote mensen. Met foto’s, filmpjes en dia’s. Telkens in een andere stek van een van haar 19 kleinkinderen – die hier niet allemaal op de foto staan. Me(me) like!

2xvierkant
> ‘Geen idee van wie Mon dát eigenlijk heeft’
, zeggen Sven en ik soms fronsend tegen elkaar, ‘was jij zo als kind?’ Tot we het levende bewijs in handen krijgen: een USB’tje met filmpjes van vroeger. Gedraaid door mijn vader, gedigitaliseerd door mijn broer. Heerlijk om te hebben. En eerlijk: hij heeft het blijkbaar van mij, dat rondstuiteren als een springbal en dat babbelen als een waterval. De hoge kinderstem zou een erfenis van zijn vader zijn, al is dat videomateriaal spijtig genoeg (bewust?) vernietigd. Wel zot, om je zoon zo te herkennen in jezelf. En jezelf in je ouders. Op de foto: ik als kleuter (links) en mijn moeder als twintiger (rechts). 

IMG_6168-2
> Hij had de microbe snel te pakken
. Aan de start van de coronaquarantaine hadden we een projectje uitgedokterd: Mon leren fietsen met pedaaltjes op twee wielen. Maar dat plan viel al snel in het water. Want vanaf zijn eerste zadeldebuut was hij vertrokken. Dat klein poepje boven die draaiende trappers, heerlijk! Ons gezicht ging van: hoe speelt die dat klaar?! En dat van hem van: waar kijken jullie zo naar? Tuurlijk maakt het niet uit hoe snel hij kan fietsen. Al blonk onze trots meer dan de glimmende zon op zijn strobospaken. Zijn zittend gat kreeg dan ook een staande (of eerder een hem achterna lopende) ovatie. We zullen hem morgen dan maar eens achter een piano zetten zeker, haha!

IMG_6209-2
> Slow mornings
. Elk nadeel heb z’n voordeel. Want de lockdown vraagt ook om een slowdown. Geen dates, uitstapjes of plannen. Wel veel tijd met ons klein mannen. Dus doen we van traag ontbijten: lang samen tafelen met yoghurt en fruit, noten en havermout, bananenpannenkoekjes en eetbare snoetjes. Niet elk gezinsmoment met onze baby en kleuter voelt even zen. Maar we proberen te genieten van de tijd die we samen in onze (te kleine) bubbel zitten. Intens, intensief. En waarschijnlijk de eerste en laatste keer dat we zo veel en lang samen zullen zijn.

One thought on “Plaatjes en praatjes: maart 2020

  1. Hoe mooi alweer!
    Ik weet ook niet precies van wie je het schrijftalent ge-erfd hebt. Ik schrijf ook regelmatig…maar belange niet zo’n pareltjes! Wij hadden een schrijver in de familie, een nonkel van oma… misschien van hem?
    En ja… Ik herken ook vele karakteristiekjes van mijn kleine Rien in die karakterkop van jouw Mon(kie).
    En dat jij op mij lijkt…ja, dat heb ik ook al meermaals te horen gekregen. En weet je…dat doet me deugd en overweldigt me met een gevoel van fierheid en dankbaarheid :)

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s