plaatjes en praatjes

Plaatjes en praatjes: februari 2020

IMG_5840-2
> Hij. Is. Drie. Ik weet niet hoe het met jullie zit, maar de avond voor zijn verjaardag raast er een nostalgische bui door mijn hoofd. Dan check ik filmpjes van àààl die jaren ervoor: hier kroop hij net, hier danste hij zo schattig, hier had hij nog maar twee tandjes. Het is ongelooflijk zwaar en vermoeiend geweest maar ook zó mooi, grappig en leerrijk. Mijn charmant eigenzinnig mannetje met zijn aanstekelijke lach en dito glinsteroogjes. Hij doet het graag op zijn manier en wil alles zélf ontdekken: ‘ik zalt zo doen’. Hij wil alles proeven als we aan het koken zijn (zelfs de groentebouillon, elke keer opnieuw). Hij breekt de eitjes als we omeletten bakken. Hij loopfietst graag naar de brug over de treinsporen maar verdwaalt even diep in de wereld van bijen, mieren en spinnen. Hij slaat huilend alarm als iets anders loopt dan in zijn hoofd. Of als hij zich ‘pijn’ doet – wat nogal vaak gebeurt gezien zijn uitbundige bewegingen. Hij is gevoelig, wat hij soms papegaait als ik vraag waarom hij niet kan slapen: ‘ik ben beetje zo gevoelig’. Het is een krak. Een topkerel. Al. Drie. Jaar. Verslingerd. De slingers hangen klaar.

IMG_5797-2Hij lijkt rustiger dan Mon. Ofwel is het omdat er nog zoveel aandacht naar de eerste gaat. Je kan hem al eens alleen op een dekentje leggen. Hij geniet er al eens van om uitgezakt op de schoot te chillen. Hij kijkt al eens graag vanuit de wipper naar broer-tv. En hij slaapt boven in zijn eigen bed. Allemaal ogenschijnlijk normale zaken, al was dat bij Mon nooit het geval. Wel leuk om die verschillen te merken. Hoe anders ze zijn, al shaketen we dezelfde genen door elkaar. ‘Zie jij veel van mij of jou in Sus? Was dat ook zo bij Mon?’ Die vragen passeren hier geregeld de revue. En hoewel ik mij op het einde van de dag vaak voel als een tot op de bodem uitgeknepen chocomelkje, bezorgen die twee kadees mij een heerlijk warm Cécémel-gevoel vanbinnen.

IMG_5850-2
> Schermtijd beschermen. Als hij wakker wordt, mag hij filmpjes kijken. Zo krijgen wij het ochtendritueel rond – en ‘s avonds blauw licht is blijkbaar niet ‘gezond’, dus dat vermijden we liever bij deze moeizame slaper. Dit zijn momenteel zijn drie Netflix-favorieten: 1. Paw Patrol – met Tsjees, Masjal, Skaaj, Webbel, Zoema en Epperwis (Everest dus, maar dat weigert hij te geloven); 2. Peppa Pig – door wie hij plots zinnen maakt met ‘ik ben dol op’ (damn you Hollands); en 3. Word Party – dat koos hij zelf op basis van de preview, don’t ask me why, want ik vind het maar onnozel (al blijft die begintune wel in mijn hoofd plakken: ‘het feestje dat is hi-ier’). Zalig wel, als hij zo even rustig (lees: in duizend verschillende houdingen) in de zetel – of in zijn kijkdoos – naar de laptop staart, met een dekentje en flesje melk. Er is maar één nadeel: twee op de drie keer gaat het sluiten van de laptop gepaard met het openen van zijn keelgat. Ik hoorde en las dat kleuters het teveel aan prikkels niet kunnen verwerken. En dat merk ik inderdaad nadat hij filmpjes heeft gekeken. Maar soit, dat nemen we erbij. Als we iets leuks bedenken om de overgang te verzachten, gaat het vaak een stuk makkelijker.

IMG_5860
> Elk jaar rond Mon zijn verjaardag staat de kermis in ons dorp. Als kind kon ik mezelf verliezen in de lichtjes en kleurtjes, muziekjes en geurtjes. Ik kreeg dan een centje van mijn ouders en mocht helemaal zelf kiezen waaraan ik het verspeelde (slash verspilde). De botsauto’s liet ik meestal links liggen, want ik stuurde liever de grijpers aan naar pluche beren. Eendjes vissen heb ik als pagadder ook graag gedaan, in de tijd dat je nog met een goudvis of schildpad naar huis kon gaan – als ze de mallemolen overleefden in hun plastic zakje met witroodgekleurde handvatkoordjes. Nu hengelt mijn zoon naar klein geluk, al gaat het vliegtuig dat hij koos uit ‘zijn rij’ wel snel stuk. Nog meer dan toen geniet ik van de lichtjes. Van de pretlichtjes die rondjes draaien in zijn ogen.

Zebra
> Wist je dat zebra’s niet te temmen zijn? Ze hebben zo’n sterk karakter dat je ze niet in een hokje kan steken. Elke zebra is bovendien uniek, want er hebben er geen twee dezelfde strepen (of streken). Oh ja: ze maken ook grappige geluiden. De perfecte outfit voor ons oudste veulen dus. Hij mag verkleed naar school voor carnaval en kiest zelf voor dit vrolijk hinnikende jasje dat hij mag lenen van zijn meter en professional fun providing nonkel. Dagen voor de grote dag huppelt hij er thuis vrolijk mee rond. Dagen na de grote dag huppelt hij er thuis vrolijk mee rond. Dat hij hem blijkbaar graag verkleedt. We zullen onze koffer dus eens moeten stofferen met een stapel verkleedkleren.

Sus
> Schooltijd voor Mon is we-time met Sus. Hoe leuk de broertjes samen ook zijn, het is vaak afwegen wie wanneer het meeste aandacht nodig heeft. Van bedtijd, etenstijd en speeltijd tot een natte luier of een luide ‘ik ben kla-aar’. Nadat we door het ochtendritueel zijn gesprint en Mon relatief op tijd in zijn klas hebben gedropt, kunnen we thuis wat uitbollen met Sus. Even knuffelen, spelen en verzorgen zonder een hangkleuter aan je been. Het geeft wat ruimte. Ook om je huishouden wat recht te trekken tijdens een dutje, of om dan net lekker scheef te zakken in de zetel.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s