persoonlijk/plaatjes en praatjes

Plaatjes en praatjes: januari 2020

87b5b666-9beb-49cb-b436-4c99addd53f2-2
> Haast en spoed. Mijn hart slaat al even op hol. En dan bedoel ik niet uit liefde voor kleine Sus, maar echt letterlijk. Dus stap ik voor de zekerheid de controlekamer van de huisarts binnen. Zijn bezorgde wenkbrauwen verklappen de cliffhanger die nog aan zijn lippen hangt: ‘Ik zou onmiddellijk naar spoed rijden voor verdere onderzoeken.’ Pardon?! Euh, oké dan. Snel, badaboem de auto in met een klein hartje en dito zuigeling (die alleen van de borst drinkt). In het ziekenhuis scannen ze mijn binnenkamers tot in de kleinste hoekjes en kantjes – daar kan de helft van de poetsvrouwen die we hier al over de vloer kregen nog iets van leren. De monitor piept onder mijn hartslagen, ik sla mijn ogen dicht bij het trekken van mijn bloed en trap mijn gezicht bloedrood tijdens de fietsproef. De cardioloog vraagt om mijn sportactiviteiten even on hold te zetten tot ze de resultaten hebben van de holter die ik thuis 24 uur moet dragen – met plakkers en kabels die Sus extreem interessant vindt tijdens de borstvoeding. Gelukkig krijg ik uiteindelijk groen licht om mijn geprept postnatalekinelijf terug in de volleybalstrijd te gooien. Het verdict: een combinatie van hormonen, stress en vermoeidheid. En dat kan ik met heel mijn hart bevestigen. 

IMG_5609 IMG_5357
> Monsieur de flessenweigeraar.
Onze jongste wil geen fles. Hij weigert en weent, steigert en schreeuwt. Dus ik voel mij weer een tiener die een uur krijgt om thuis te zijn: overdag maximum 3 uur weg en ‘s avonds thuis tussen 22 en 22.30 uur. Want dan luidt (heel luid) het alarm van mijn borstenman die alleen melk wil op lichaamstemperatuur uit zijn persoonlijke cups – nee, ook het veelbelovende Lansinoh-flesje blijkt geen succesje. Dat is lastig maar tegelijk ook handig. Zo kom ik niet in de verleiding om ’s avonds te blijven plakken, wat ik best niet doe gezien de miniblokjes slaap die ik ‘s nachts aan elkaar moet lijmen. Toegegeven: mijn ogen zijn veel kleiner dan zijn buik, waardoor ik niet elke dag consequent oefen. Het vraagt wat moeite om steeds opnieuw melk af te kolven, flessen en kolfapparatuur te steriliseren en tevergeefs afgekolfde melk aan te bieden … die je dan moet weggieten – geloof mij, dat doet echt bijna letterlijk zeer om dat witte goud in het gootje te zien verdwijnen. Geen kolfje naar mijn hand, al zet ik door in de hoop dat het goed loopt tegen zijn startdag bij de onthaalmoeder (help!). 

6FBE1828-FCA7-4B40-9B3C-F85079A49911-2
> Schoolmoe. Hij gaat graag maar het vraagt ook veel van hem. Sinds de eerste dag dat hij naar school gaat, weigert deze ‘grote jongen’ nog een dutje te doen. Alleen in de auto laat hij hem geregeld glijden. Soms rijden we een toertje met voorbedachte rade, in de hoop dat we onze schone slaper zo naar binnen kunnen dragen – en wij ook even rust hebben. Soms toont de achteruitkijkspiegel hoe zijn ogen en hoofd dansen met de zwaartekracht, en proberen we hem net wakker te houden – zodat we hem ‘s avonds op tijd in bed krijgen en wij ook even rust hebben. En soms valt hij gewoon keihard als een baksteen in slaap, horizontaal en onverstoorbaar – dan moeten we ons uitstapje naar de winkel of bibliotheek noodgedwongen parkeren. Hij zou zijn kleine snurkneus ‘s middags beter wat meer laten werken. Maar in plaats van ze rustig te tellen, springt hij liever hyper-de-pieper mee met de slaapschaapjes – geeuw! 

IMG_5411-2
> Leesvoer. Met kleine kinderen heb je geen zeeën van tijd. Maar af en toe lukt het mij om een leesgolf mee te pikken. Dan slurp ik een paar boeken in sneltempo uit om daarna weer even letterloos te dobberen. Dit trio ging ik halen na een tip van een vriendin – die vier dochters heeft en er nog in slaagt om te lezen én grappige verhalen te delen van haar stoere meisjesgezin (inclusief schattige tweeling) op Instagram. Let op: boekentips krijgen is tricky, want smaken verschillen. Het komt erop neer om betrouwbare buddies te vinden die verhalen voorproeven voor jou. Ik start persoonlijk niet graag in een boek waarover ik weinig zekerheid heb: iemand moet het tippen en/of het moet minimum 4 op 5 scoren bij Goodreads. Gail en Benedict las ik goedkeurend uit. Met Jaap moet ik nog het bed induiken. Daarvoor is een boek trouwens ideaal: je kiest zelf hoe lang (of kort) jouw ontspanningsmomentje duurt – en dat komt goed uit voor moeders die vroeg onder de dekens kruipen omdat ze knikkebollend in slaap vallen bij een serie. 
_MG_0805
> Samen. Smelten. En wat schermen. Na drie pittige startmaanden lijkt het allemaal wat meer ‘vanzelf’ te gaan bij ons tweede (mijn neem-nooit-een-derde-mantra begint zelfs wat te vervagen). Je hebt het al eens gedaan dus het zit in je systeem. Ik heb wat meer ervaring en vertrouwen. En wat meer entertainment dankzij onze oudste telg. Vroeger vroeg ik mij soms af hoe ik baby Mon nu weer moest bezighouden. Bij Sus is het makkelijker: die heeft constant een clown voor zich – al zegt Mon dan theatraal dat hij geen klauw is. De vermoeide ogen op mijn rug draaien wel overuren om te zien of de oudste geen gevaarlijke dingen uitsteekt met de jongste: geen kleine stukjes in de buurt, niets in zijn mond steken, hem niet alleen op peffen, zijn hoofd niet hardhandig richting speelgoed draaien, er niet op vallen of op gaan staan … Maar het blijft heerlijk om hen samen bezig te zien en te horen. Dus wij genieten hier nog even, voor de broertjes naar de continu-in-ruziefase evolueren – als we onze vrienden met oudere kinderen mogen geloven. 
c8335e05-322d-460f-923a-7cd09d4c2442 IMG_5406
> Mijn klein mannetje. Je bent nummer twee en wordt dus vaak vergeleken met de eerste kadee. Het is opvallend hoeveel verschil we nu al merken, zowel vanbinnen als vanbuiten. Je lijkt rustiger. Observeert, kirt en kijkt (vooral) naar je broer. Onder jouw donker gekrulde wimpers stralen diepblauwe kijkers. Die lachen vaak nog meer dan jouw mond. Je kin is wat boller, je billen wat voller – je bent een echte veelvraat, behalve als het om een flesje gaat. Een lekker zachte knuffelbeer, al doen jouw babybuilder knijpvingertjes ons wel vaak zeer (met dank aan Papa toch voor dit nieuwe woord). Bij elke beweging en elk geluid reageert jouw nieuwsgierige snuit. Slapen doe je graag in de rust van je eigen bed. Zelfs als je daar wakker ligt, trakteert de babyfoon ons op brabbelpret – wat een verschil met je broer: de zeldzame keren dat die in zijn kamer sliep (waarbij het slaapje meestal korter was dan het in-slaap-krijg-ritueel), hoorden we vanaf de eerste wakkere seconde gekrijs en gepiep. Lieve Suskewiet, weet dat je moeke je heel graag ziet. 

2 thoughts on “Plaatjes en praatjes: januari 2020

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s