persoonlijk/plaatjes en praatjes

Plaatjes en praatjes: december 2019

A45C570D-7047-4D1E-A1FC-E3B367C0FA1E-2 CF4E428D-8B95-4396-BF4B-FECAAF481D2B-2
> Aha-momentjes bij een podcast en boek over temperamentvolle kinderen.
We zoeken ergens begrip en troost na een intense week aan zee met onze kroost. Dus luisteren we richting huis naar de aflevering ‘Temperamentvolle kinderen’ van de podcast Radio Mama big fan here, ik volg élke aflevering (ideaal tijdens autoritten of wasophangmomentjes). Kristien Wollants praat er met Eva Bronsveld, auteur van het boek ‘Temperamentvolle kinderen’, over gevoelige intense kinderen met een sterke wil – Sven en ik kijken meermaals met opgetrokken wenkbrauw en been there-blik naar elkaar. Eens thuis, reserveer ik het boek bij de bib. Ik lees het in sneltempo uit en knik enthousiaster mee dan de spaarpotnegertjes die vroeger op de toonbank van kleine zelfstandigen prijkten. Ik trakteer jullie op drie quotes waarbij ik dacht ‘Eva, I feel ya’: 1. “Je zult meer, veel meer, geduld, begrip, inlevingsvermogen en flexibiliteit nodig hebben dan voor het opvoeden van een ander kind. En zelfs als je veel geduldiger, begripvoller en flexibeler bent dan de meeste ouders, zullen er nog steeds moeilijke momenten blijven.” 2. “Dat jouw kind anders is dan andere kinderen is niet iets wat je je verbeeldt. Het komt ook niet door jouw manier van opvoeden dat hij opvliegender is, sneller van slag raakt of koppiger reageert als je hem iets vraagt. Dit zijn allemaal eigenschappen die weldegelijk aangeboren zijn.” 3. “Veel ouders van temperamentvolle kinderen vertellen dat ze regelmatig negatieve reacties krijgen op hun manier van opvoeden, zoals: ‘Als jij wat meer grenzen zou stellen, zou hij vanzelf beter luisteren’, ‘Je zou hem een weekje bij ons moeten laten, dan gedraagt hij zich wel’, ‘Word je zelf niet moe van de hele dag uitleg geven’, …” Herkenbaar? Boek dan maar een tripje naar de bibliotheek of boekhandel. 

394A6959
> Net als woorden herinneren ook beelden aan het sentiment van een bepaald moment. “
Hoe houd je dat toch vol, die blog?”, vragen mensen soms. Goh, ik schrijf gewoon graag. En ik vind het leuk om zo extra herinneringen te sprokkelen. Want mijn hoofd wordt overspoeld met indrukken, waardoor veel elementen slijten en verdwijnen in de kloof tussen mijn hersenhelften. Door dingen op te schrijven blijven ze langer hangen. En dat maakt ook foto’s zo waardevol. Ze beitelen momentjes vast. Kleine kantjes om te koesteren. Spontane tijd om opnieuw te beleven. Ik ben dus fan van beeld en woord. Van foto en copy. Mijn vingers dansen dan ook enthousiast naar de deurklink als Kim aanbelt van Fotograeve. Ze deed ons een minishoot cadeau toen Mon werd geboren en komt op Sinterklaas wat ouder-zoonmomentjes afsnoepen. Nee, we moeten niet poseren. “Doe vooral wat je anders doet”, stelt ze gerust. Zij praat terwijl wij rond paraderen, ze kijkt en klikt. Heel natuurlijk allemaal. Het is zo voorbij. Maar de mooie momentjes die haar gevoelige oog wist in te blikken blijven kleven – momenteel nog op onze computer maar (ooit) later in een fotoalbum. 

IMG_4802
> Postnatale kine.
Een ding staat vast: na een bevalling is je lijf even niet meer van jou. Wel van de baby, en van de vroedvrouwen natuurlijk. Je borsten worden herleid tot lichamelijke papflessen, die je vroedkundige omgeving ook ongegeneerd zo in de hand neemt. Eens de voeding wat vlotter loopt, kan je je lichaam langzaam terugwinnen. Op wilskracht. Want er is wil en kracht voor nodig om je bevallige lijf naar de postnatale kine te slepen. En om er in de oefenzaal het onderste uit je lege kan te halen. Maar eerlijk is eerlijk: het doet nadien zoveel deugd. Om nat te zijn van het zweet, en niet van kots of kwijl. Om te babbelen met de kinesist, en niet met je kind. Om met je gat op een zadel te zitten, en niet in de zetel. Ontspannend. Maar tegelijk stresserend, want mijn bezwete bbb (buik, billen en vooral borsten) moeten op tijd terug zijn bij mijn bb (baby) – want fuck een fake exemplaar, zegt mijn kleine flessenweigeraar. 

Unknown-2 dda733b8-de37-4e48-8dc9-5ee92e29a7d1-2
> Het eerste oudercontact.
De tijd vliegt eens je kinderen hebt. Die woorden blazen recht in mijn gezicht als de wind ons richting Leefschool waait, waar Mon zich uitleeft sinds september. Ik voel een nostalgische bui hangen en er druppelen wat weke woorden uit mijn mond: “We zijn op weg naar het oudercontact van onze oudste zoon, hoe zot is dat?!’’, zeg ik tegen mijn vriend. Nog meer dan op de eerste schooldag, voelt het alsof we meer en meer van zijn kleinigheden moeten afgeven aan de grotemensenwereld. Trots ben ik elke dag. Nu komt daar nog een dikke laag nieuwsgierigheid bij: wat zal de juf zeggen? Al maakt dat op zich weinig uit, toch hoor je graag dat hij het goed doet. En dat betekent vooral dat hij zich goed voelt en zijn eigen bijzondere zelf kan zijn. Dus danst ons buikgevoel als vrolijke blaadjes in de wind als de juf dingen vertelt die we herkennen bij ons wervelkind: zelfstandig, komt graag knuffelen, speelt met iedereen maar volgt vooral zijn eigen interesses, koppig, enthousiast en betrokken, durft wel eens nee zeggen en moet soms wat stoom afblazen. That’s our boy! 

14FE3103-F664-40F4-BCCE-F588C34BCC8A-2
> Naar de zoo op kerstdag.
Wat doe je zo met ‘die dagen’? Te veel gedoe met Kerst en Nieuw vinden wij geen cadeau. Dus ruilen we een dagje binnen bij de familie voor een dagje buiten bij de beestjes. We treinen naar de Zoo van Antwerpen met Monkey en Suskewiet in de hoop dat anderen wél vastzitten in hun familiekooi. En ja, er is inderdaad weinig volk. We keuvelen en kijken op het gemak naar de dieren, laten Mon het beest in zichzelf naar boven halen in de speeltuin en eten een gigantische pannenkoek met zicht op de buffels. Het kleurrijke aquarium en het donkere onweer bij de krokodil maken het meeste indruk op Mon. En de twee treinen die we moeten nemen om ter plaatse te geraken. Naar Antwerpen: geen probleem – behalve het feit dat overstapstation Mechelen alleen trappen heeft, wat niet handig is met twee buggy’s. Naar huis: verbinding gemist door vertraging van trein 1 – een uur wachten met twee vermoeide kinderen en dito ouders, wat nog minder handig is. Gelukkig hebben we genoeg proviand over, met dank aan onze pannenkoekenbuik. 

394A6895
> Sus slaapt in een bed?!
Dat vinden sommigen misschien normaal voor een baby maar wij niet. Aangezien Sus de eerste weken vooral op ons of in een draagdoek sliep, dachten we dat de dag- en nachtmerrie zich ging herhalen. Mon was (en is eigenlijk nog altijd) een slechte slaper. Dat slaaptekort vrat aan ons als gulzige rupsen die jarenlang gingen vliegen met onze energie. Gelukkig blijkt Sus zich wel te ontpoppen als een betere slaper. Relatief makkelijk (in)slapen in zijn eigen bed, boven op de kamer: check! En al doet hij voorlopig maar hazenslaapjes van zo’n 45 minuten, wij springen een gat in de lucht. ‘s Nachts blijft het wel een huidhongerige jaguar die om de 2 à 3 uur wil bijtanken. 

3 thoughts on “Plaatjes en praatjes: december 2019

  1. Pingback: Plaatjes en praatjes: januari 2020 | Rien de Rien

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s