persoonlijk/plaatjes en praatjes

Plaatjes en praatjes: oktober 2019

_MG_0702.jpg> De aandacht verdelen. Het is zoeken naar een nieuw evenwicht met een huid- en borsthongerig mannetje erbij. Want onze oudste, Mon, is ook best nog klein (twee jaar en acht maanden). Tot hier toe kreeg hij de grootste schep uit onze warme pot aandachts- en liefdespuree. En toen kwam zoontje nummer twee. Voorlopig gaat het goed en lijkt hij niet zo jaloers op Sus. Al lees je het wel in zijn gedrag: hij wil plots een ‘toetje’ (= tuutje), imiteert de huiltjes van zijn broer en speelt vaak van babbelend baby’tje. Daarnaast spiegelt hij de dingen die hij ziet van mij: zijn pop heet nu Sus, hij geeft borstvoeding in de zotste houdingen (ik kan er nog wat van leren) en kolft af mét mondpompgeluidjes. Zo merk je dat ‘grote broer worden’ toch een enorme impact heeft. Hij moet zijn onverdeelde aandacht delen en wordt gebombardeerd van de kleinste tot de grootste – hangt het daardoor iets vaker uit en krijgt daardoor iets vaker een boze blik van onze schrikwekkende wallenogen. ‘We zijn ook maar mensen’, denken we dan. Dus we proberen mild te zijn, voor hem en voor onszelf. Niet gemakkelijk.

AAE24532-6375-4941-A34B-17FDADF893AC E0F946CF-3751-41A3-A5F4-CD416A118F4E
IMG_4402.jpg
> Slaap is alles. Een tekort aan slaap betekent een te kort lontje. Want als je moe bent, komt alles harder binnen … en vaak ook harder buiten. Ik snak, schreeuw en ween alsof iemand anders mijn touwtjes bedient – en die staan vaak té strak gespannen. Gelukkig laadt mijn batterij snel op van steunende Sven-knuffels, zotte Mon-fantasiespelletjes en subtiele Sus-lachjes. ‘Je moet meerusten met je baby’, luidt veel advies. Maar dat is hier vaak een lachertje. Want hoe rust je mee als je baby niet graag of gemakkelijk in bed slaapt? Hij hangt liever aan ons lijf te draagdoekdansen. Zelfs gaan liggen is vaak al genoeg om hem terug wakker te maken – en dat riskeer je liever niet als je net de hele tijd rondwandelde om hem in slaap te wiegen. De oudste weigert ook om dutjes te doen sinds hij naar school gaat. Alleen in de autostoel zakt hij soms weg met het zandmannetje, waardoor we hem slapend in de zetel kunnen leggen. Het gebeurt niet vaak, maar die slapende stilte in huis kan echt zalig (aanstekelijk) zijn.

89ef5c1e-fe33-4fc4-ad9d-8b502f98eefb.JPG
> Babybezoek, of niet? We krijgen opvallend minder bezoek bij nummer twee. Maar dat vinden we tot nu toe best oké. De grens van wat ik aankan op een dag lijkt wel een wankele wip: een grammetje te veel en ik sla over. Op een uur tijd kan ik mij voelen alsof ik de wereld aankan én alsof hij elk moment kan instorten met mij erbij – wat ik dan zelfs niet zo erg zou vinden #pleasekillmenow. En dat dubbele gevoel geldt ook voor bezoek: soms is het zalig om met anderen te babbelen – die dan ook nog even je baby of kleuter entertainen – en soms is het te veel om naast dat all day all night-borstvoedingsbuffet ook nog hapjes en drankjes op tafel te zetten voor een ander – en er nog een tikje toonbaar uit te zien, wat by the way toch niet lukt #wallenmode. Ja, er brosselt hier een chaospotje aan gevoelens en hormonen in mijn lijf. En dat loopt af en toe over. Dus liefste bezoek: sorry als ik even aan de verkeerde kant zat van de wip.

IMG_4214
> Het was ook voor Mon zoeken naar een nieuw evenwicht. Hij viel namelijk uit de kar tijdens een winkelbezoek met zijn oma. Recht op zijn hoofd – al wist ze niet precies waar, ze zag het niet gebeuren … de zak diepgevroren erwtjes lag dan ook eerst op de verkeerde plek, haha. De huisdokter stuurt ons voor de zekerheid naar spoed – amaai mijn ‘ert’ – maar daar keuren ze Mon gelukkig snel weer goed. Dan doen we de oudste zoon een dagje weg om wat meer rust te hebben, mogen we in allerijl naar het ziekenhuis optrekken – op hol geslagen moederhormonen: check check check! Moeder mee, vader mee, Sus mee … zo startte ons voltallig gezin ooit samen: in het ziekenhuis waar Mon na een val moest blijven voor observatie (we wisten toen net dat we zwanger waren). Nu zitten we hier weer, met een boorling van twee weken die nooit eerder een ziekenhuis zag (omdat we bewust thuis zijn bevallen). Wat stresshormonen later mogen we weer naar ons eigen nest, waar oma nog eens langskomt om ook haar cortisolniveau te neutraliseren met hartverwarmende oxytocineknuffels van hoofdpersonage Mon. Not to be continued.

IMG_4440
> Binnenstebuiten. Je leven staat even op zijn kop met een extra kop in je gezin. En dan is het al een prestatie om eens buiten te geraken met je twee kinderen. Gelukkig gaat oma graag mee naar het bos in de buurt  en hier hebben ze geen winkelkarren dus dat is al een geruststelling. Wat doet dat deugd, even ontprikkelen in zo’n bosbad! Wat frisse lucht opsnuiven en aarden in de rust van de natuur. Mon leeft op onder de vallende bladeren, speurt spelend naar herfstpaddenstoelen en plonst geconcentreerd in ontspoorde plassen. Sus knort gezellig in zijn veilige draagdoeknestje, met zijn kruin dicht tegen de stam van zijn moeder. En oma haalt het kind in haar naar boven in een ontspannend modderbottenbad. We komen regelmatig naar dit bos. Mon heeft er zelfs een ‘huis’ waar hij elke wandeling wat nieuwe stokken tegenaan zet. En hoewel hij dit bos intussen goed kent, oogt en ruikt het elke keer weer anders: van fris groen naar warm geel en oranje, van geurige boshyacinten naar kruidige paddenstoelen en herfsthumus. To be continued.

IMG_4461.jpg
> Een prille bromance. We wisten niet op voorhand hoe Mon ging reageren op zijn kleine broertje. Hij vindt het blijkbaar heel normaal dat Sus nu deel uitmaakt van ons gezin. En hij ziet meteen ook de voordelen: ‘broertje niet meer in buik, nu jij mij weer pakken.’ Mon knuffelt hard en babbelt (extra) hoog. Sus incasseert en luistert geïnteresseerd. Ook al heeft Mon nu nog niet veel aan zijn kleine broer, het is mooi (en tegelijk soms moeilijk) om hem ongestoord te observeren. Mijn moederhart smelt als een ijsje in een warm kinderpolleke als ik zie hoe graag hij wil zien. En dan denk ik: dat hebben wij gemaakt seg, die twee mannetjes. Crazy (in love)!

 

 

2 thoughts on “Plaatjes en praatjes: oktober 2019

    • Haha, goeie vraag :) Ik probeer 1 blogje per maand toch vol te houden (al zit ik wat achter). Alleen al om het niet te vergeten als ik ooit twijfel over een derde #nietdus. Bedankt voor de lieve woorden, doet deugd.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s