persoonlijk/plaatjes en praatjes

Plaatjes en praatjes: september 2019

B391528D-17F8-4577-9F54-F11257CCAF5F_MG_0505-2.jpg
> Een monsterstap voor zoon(- en moeder)lief.
Maandag twee september: de eerste dag school voor Mon. We kiezen bewust voor een halve dag, om wat te wennen. Onze kleine man laat zich trots dragen door vakes sterke armen, moeke draagt zoon twee in haar ‘sterke’ buik. Op Mon zijn kleine schouders rust al een zak vol andere verwachtingen. En een nieuwe boekentas – daarmee speelde hij thuis al vaak van ‘ekke naar sool’, gevolgd door een afscheidskus, een zwaaiend kinderpolleke, een rondje door de living en de enthousiaste afsluiter ‘ekke ben terug’. De bel rinkelt, de klasdeuren kraken open. Mon laat zich gedwongen glijden in een lokaal vol nieuwe geluiden en gezichten. Hij zuigt alles op als een zinkende spons in een emmer woelig water. Thuis komt een deel weer bovendrijven in de vorm van bolle tranen: de eerste vermoeiende dag, de eerste vermoeiende week en de vermoeiende weken die volgen. Laat maar lopen jongen, loslaten is belangrijk – dat proberen wij ook te doen.

B752CD2E-0157-4CBD-8D5D-649C386C368C-2_MG_0486_YES.jpg
> Een dagje tussen de kaas en de varkens.
Het is de laatste van drie maanden werken in het bedrijf van mijn vader. En ik ga een dag op interviewpad voor getuigenissen van tevreden klanten. Ik start met een glaasje en praatje bij De Zuivelarij, waar Berloumi wordt gemaakt – de Berlaarse versie van de grillkaas halloumi. Interessante man, vlotte babbel, inspirerend verhaal. Het geeft mij instant zin om ook te springen – zelfstandig gaan schrijven dus, over zaken die mij en andere mensen raken. Al zit dat heerlijk septemberzonnetje er misschien ook voor iets tussen. Er fladderen vrolijke vogeltjes in mijn hoofd en de voeten onder mijn blote benen zweven naar mijn volgende afspraak: bij het jonge boerenkoppel dat De Seizoenschuur runt. Ik vraag, luister, noteer en fotografeer. Heerlijk vind ik dit: babbelen met mensen die hun ding doen om er daarna mijn ding mee te doen. Ik sta graag in het veld – en dat mag je in dit laatste geval ook letterlijk nemen, dat kunnen de varkens die in mijn benen en botten bijten vuilmondig beamen.

IMG_4007 IMG_4010
> De hel is bezaaid met rode bolletjes.
Hij had het wel héél zwaar, onze jongen, die eerste dagen op school. En toen kwam het monster uit de kast: windpokken. Naast wennen aan het ritme van school, drumden die pokken ook onzichtbaar in zijn lijfje. Toen de eerste rode bolletjes verschenen viel de puzzel in elkaar: daarom was hij zo’n roodgloeiend duiveltje dat woedeaanvallen lanceerde als een topspits. Net als ik zoveel nood had aan een time out, zat ik tijdens mijn moederschapsrust thuis met een pokkenkind. En geloof me: ik zat meer met mijn handen in mijn haar dan Mon met die van hem aan zijn jeukende bolletjes. Batterijen in het rood voor de bevalling: check!

_MG_0548
> Het is ons thuis bevallen
 – de geboorte van ons tweede zoontje verliep vertrouwd en intiem, bij ons thuis, op een herfstige maandagavond. De laatste septemberweek verrast mij met onregelmatige maar stevige steken in de buik. ‘Hopelijk geen oefenweeën’ denk ik, want het is soms tandjebijten als ik mijn pokkenmonster afzet bij de schoonmama – waar hij gelukkig een halve dag gaat spelen. Terug thuis zak ik weg in de zetel om de toepasselijke documentaire ‘The Call to Courage’ van Brené Brown te Netflixen. Ik moet af en toe op de pauzeknop duwen om de pijn weg te blazen. Ik dommel ook even in en eet nog taart met een vriendin – een les in subtiel aaaardbeien en weeën (ver)bijten. Het voelt de hele dag alsof de weeënwekker in mijn buik pijnlijk op snooze staat. Dus puf ik opgelucht als mijn moeder Mon oppikt om bij haar te blijven slapen – dat had ik telepathisch de week ervoor zo geregeld. Als Sven eindelijk thuiskomt rond 17u30 trilt mijn buik al om de 8 minuten. Na vriendlief zijn telefoontje naar Geboren in Gent (en mijn boze blik als hij doorgeeft ‘dat het nog een uurtje zal duren voor ze er zijn’) haasten de vroedvrouwen zich naar ons huis. Rond 18u45 rinkelt de bel. En om 20u53 komt onze tweede zoon door de deur: Sus. Geboren in een (opblaaszwem)bad vol liefde.

IMG_4101-2.jpg
> Homemade kaartje en cadeautjes. Net als bij Mon, zochten we ook bij Sus een concept om alles aan op te hangen. Zijn naam was onze kapstok, een vogel zijn mascotte: ‘We love Sus. We love us’, met een suskewiet-vinkje als luchtige noot. Vogelfluitjes voor de kindjes, een tas met een boodschap voor de koffiedrinkers: ‘Koester me. Sus me. Kus me.’ Allemaal gekleurd in oker en munt – al onze lieve bezoekers is zo’n cadeautje gegund.

_MG_0620
> Zo ziet een ontploft moederhart eruit.
Nooit gedacht dat ik verliefd kon zijn op drie mannen tegelijk. Hoe zwaar de combinatie van een karakterkleuter en een borstvoedingsboorling ook is, het is ook heerlijk om hen samen bezig te zien. ‘Dag broertje, hoe met jou?’ vraagt de grootste in tenor aan de kleinste, gevolgd door (veel te weinig persoonlijke ruimte latende) snottebelkusjes. Jaloers is Mon eigenlijk niet, hij omarmt zijn broertje (vaak iets te hardhandig) als deel van ons gezin. Het is wel nog wat zoeken naar de juiste balans tussen toelaten en beschermen. Ik hoor mezelf continu zeggen ‘niet te dicht tegen zijn gezicht, geen kusjes op de mond, niet likken aan zijn hoofd, let op met je snottebellen, eerst je handen wassen’. Maar tegelijk denk ik vaak: hoe schattig zijn die twee zonekes toch samen.

2 thoughts on “Plaatjes en praatjes: september 2019

  1. Pingback: Plaatjes en praatjes: oktober 2019 | Rien de Rien

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s