persoonlijk/plaatjes en praatjes

Plaatjes en praatjes #augustus

fullsizeoutput_1.jpeg
> Zoo onder de indruk. Als je zelf kleine kotertjes hebt, is het moeilijk om onverdeelde aandacht te geven aan die van een ander. Zoals ons petemetekindjes Flor (van wie ik meter ben) en Jeanne (van wie Sven peter is). Daarom trakteren we voor hun verjaardag graag op een herinnering, naast een cadeautje met een strik errond. Dit jaar reizen we samen naar Pairi Daiza, waar net twee panda’s zijn geboren − die momenteel eerder lijken op kale knalroze scampi’s. Zo leuk voor hen, zoo leuk voor ons. Want we mogen meekijken door hun grote ogen naar die wonderbaarlijke dierenwereld. Als nieuwsgierige stokstaartjes scant hun hoofd elke centimeter, als vingervlugge aapjes schiet hun handje wijzend in de lucht en als hongerige leeuwen valt hun mond open van verbazing … of van honger … of uiteindelijk van vermoeidheid. We hebben goed gevierd. Al eist een hele dag stappen en kindjes pakken zijn tol voor deze hoogzwangere moeder − vaarwel dierentuin, hallo aambeien #genantezwangerschapskwaaltjes.

restaurant-publiek-2.jpg
> Liefde gaat door de maag. Dus gingen de beste vriendin en ik laattijdig verjaardagsdineren bij Publiek in Gent. Lekker gezellig, een uitdrukking die hier perfect op zijn plaats is. We kiezen voor de vaste menu, waardoor we nog weinig dilemma’s voorgeschoteld krijgen. Heerlijk ongedwongen. Prachtig gepresenteerd. Spontaan bediend ook − je zou bijna denken dat ik dat hier gesponsord krijg, maar nee (al was dat nog eens een idee, haha)! Ons moederhoofd kan wat stoom aflaten terwijl onze mond overuren draait: eten en woorden rollen gulzig tussen onze kakelende kaken, appetijtelijk doorgespoeld met frisse glaasjes en vettige lachjes. Ja hoor, wij tekenen direct opnieuw om onze poep te placeren in de gezellige huiskamer van sterrenkok Olly en zijn team. Alleen die houten stoelen voelen op het einde van de avond als een doorn in mijn ‘oog’ − leve next level zwangerschapskwaaltjes #postpairidaizapijn. 

IMG_3788-2.jpg
> Oh nee, we zijn een cliché bij nummer twee.
Want het is waar dat we minder bewust (kunnen) bezig zijn met de zwangerschap. Het is waar dat het allemaal nog sneller gaat. En het is waar dat we minder foto’s hebben van de groeiende buik. Dus boeken we een afspraak in het bos met neef slash fototalent Bert. Niets geforceerd, gewoon ontspannen wauwelen en wandelen tussen de ruisende bladeren. Krik, krak en af en toe een klik. Zo prikken we een visueel geheugensteuntje aan onze herinneringsmuur. Want het is ook waar hoe snel je vergeet (of dat hoop ik toch) hoe die bolle buik of puddingpoep eruitzag eens die baby je lijf heeft bedankt voor je bevallige diensten. En die tijd komt nooit meer terug. Dus hoewel er aan mij absoluut geen modellentalent verloren gaat, forceer ik mijzelf graag een half uur voor ons kleinste creatuur. 

IMG_4017.jpg
> Wat mijn vriend, beste vriendin en beste jeugdvriendin gemeen hebben? Dat ik het goed met hen kan vinden, juist. Maar ook hun geboortedag: ze verjaren alle drie op 12 juni, weliswaar in een ander jaar. Een beetje bizar toch, besloten we in een warm gesprek op een nog warmere zomerdag in de tuin van jeugdvriendin Daisy. Na jaren smartphonestilte daten we opnieuw. We startten ooit als totaal verschillende overbuurmeisjes in dezelfde straat. Zij: blond, knap, hip, vrouwelijk en succesvol bij de jongens. Ik: bruin, onopvallend, onwetend, mannelijk en onervaren met jongens (ook onsuccesvol dus). Onze uiteenlopende universa botsten op een goeie manier. We stapten jong en onbezonnen elkaars huizen binnen, deelden lief en leed, spendeerden uren op elkaars oprit als laatste tussenstop naar onze eigen wereld en knipperden dan nog na met onze zaklampen naar de overkant van de straat. Twee handen op een tienerbuik, die ergens losraakten tussen puberpuistjes en groeipijnen. Ze vonden elkaar langzaam terug via berichtjes (dit keer niet in zaklampmorse) en deelden intussen al wat gezellige momenten aan tafel. En dat voelt nostalgisch normaal, oude vriendschap roest niet. 

HdGkY5o4TVePMdk26a1RJw-2.jpg
> Een weekendje zee, voor de laatste keer zonder beebee. Zilt, zand en zen ouders … wat heeft een kind meer nodig? In Mon zijn geval: ijsjes. En spijtig genoeg ook veel zonnecrème − een vreselijke combinatie met zandkorrels en een ongeduldige kinderkont. Wel genieten, zo’n golf vitamine zee in het laatste weekend van de zomervakantie. Wellicht het laatste weekend met z’n drie. En ook het laatste weekend voor Mon start op school. Bijna te zot voor woorden, onze zoon wordt zo groot. Benieuwd hoe deze emobommoeder zal reageren als we hem ‘alleen’ moeten achterlaten in zijn klasje in de Leefschool. Gelukkig gaat Sven ook mee om Mon − en waarschijnlijk vooral mom − te steunen. Maar eerst nog even genieten van elkaar en de weekendwind in ons haar.

IMG_4003.jpg
> Droge bloemetjes, een natte droom in huis. Ze verwelken namelijk nooit! Dus nu bloeit er altijd een streepje kleur op onze tafel (voor de foto verplaatste ik Vaas Aap even met zijn fleurige pruik van Lots Flower Art). Zo geel als de zon, voor een warm welkom. Altijd leuk als je wat buiten naar binnen kan brengen − behalve dan als het gaat om zand uit broeken, aarde uit schoenzolen of steentjes uit jaszakken van Mon. We houden dan ook van de vele ramen in ons huis: vooraan met zicht op dansende maïsvelden en een pruimenboom met prestatiedrang (ja, ook wat fietsen en vuilnisbakken), achteraan met zicht op zingende beukenhagen en overijverige appelbomen − amaai mijn duimen, ik heb genoeg appels geschild om een hele kraamperiode appelmoes te eten.

Advertenties

One thought on “Plaatjes en praatjes #augustus

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s