moederschap/persoonlijk

Zoon twee. Zo’n verschil?

Al meer dan 6 maanden zwem je baantjes in mijn buik. Eerst rustig, de laatste maanden heel wat heviger. Precies of je crawls trekt met stevig trappende armen en benen tegelijk. Jouw ritmische slagen en stoten doen me denken aan het lieve konijntje uit Bambi, dat spontaan gaat stampen van enthousiasme. Zo interpreteer ik het graag – het alternatief is namelijk dat je een epileptische aanval krijgt, al verzekerde de vroedvrouw dat dit niet het geval kon zijn (ja, ik heb daar effectief naar gevraagd).

Zoon nummer twee. We namen nog maar weinig foto’s van jou in de buik – sorry, je kan ons nu al verwijten ‘dat we meer moeite deden voor nummer één’. Je hebt een pak minder rust dan je broertje – want die laatste gebruikt moekes buik maar al te graag als stoel of speelterrein. En de voorbereidingen voor jouw komst blijven steken in de prille conceptiefase – de keuze van jouw naam vinkten we wel al een tijdje af.

En nu komt de maar … lieve zoon, je bent zo ongelooflijk welkom – begrijp me niet verkeerd: blijf alsjeblieft nog een paar maanden zitten. Zo ongelooflijk gewenst, geliefd. Zo ongelooflijk deel van ons D’Hondt-Mertensnest. We zijn zo benieuwd naar hoe je eruitziet, wat voor persoon je bent en hoe je ons gezin in een nieuw evenwicht brengt. Meneer de weegschaal, uitgerekend voor eind september.

We spiekten al even in jouw horoscoop. En hoewel we niet weten wat we ervan mogen geloven (en of je überhaupt pas na 22 september de wijde wereld induikt), maakte ons hart een vreugdedansje toen we lazen dat je het goed kan vinden met de waterman – want dat is jouw woelige broer. Dat je een rustpunt kan zijn, een creatieve dromer, een twijfelkont, een harmonische noot. Een bemiddelaar, een helpende hand en een luisterend oor. Oké, er stond ook dat weegschalen niet de beste slapers zijn als kind. Maar daarin zijn we toch al getraind.

Hoe dan ook, we zullen je onvoorwaardelijk graag zien zoals je bent. En je meer liefde geven dan je ooit kan wegen.

Lieve kleine broer. Je bent misschien de tweede in rij, maar je maakt ons minstens even blij.

Kus van moeke, vake en Mon x

Advertenties

5 thoughts on “Zoon twee. Zo’n verschil?

  1. Ik kijk er ook ongelooflijk naar uit om daar kleine wichtje in mijn armen te nemen…maar blijf inderdaad nog maar eventjes zitten ;)
    En wat het weegschaal-gehalte betreft…daar ben ik ’n ervaringsdeskundige in ;)

    Liked by 1 persoon

  2. Luidop gelachen dat bij de epileptische aanval. Kon de vroedvrouw haar gezicht in de plooi houden? En wat de naam betreft: pronostiekje met de jetslets kan beginnen.

    Liked by 1 persoon

    • Haha, blij dat je er kan om lachen (en ik nu ook). De vroedvrouw moest ook lachen maar stelde mij, toen ze mijn serieus mom-to-be-gezicht zag, dan vooral gerust dat zo’n aanval niet kon :).

      Like

  3. Pingback: Plaatjes en praatjes #mei #juni | Rien de Rien

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s