persoonlijk/plaatjes en praatjes

Plaatjes en praatjes #april

6F64AD80-71D2-4E73-BE0D-3742C38D50BA> Even de bewoonde wereld in, zonder kind. Sven en ik gingen 2 nachten samen op citytrip naar Antwerpen (het is al zo ver gekomen met onze vermoeidheid dat we in nachten tellen). Niet om als toeristen in eigen land de stad rond te toeren. Wel om te chillen met ons kindervrije ouderbillen. We twijfelden tussen stad en natuur maar kozen voor de luxe van ‘alles dichtbij’ lees: zelf niet moeten inkopen of koken. Dus gingen we heerlijk terrassen, tafelen en tateren in A’pen. We genoten volop van de leegte: veel rust en spontaniteit, weinig moeten en verantwoordelijkheid. Onze slow time snelde voorbij. Gelukkig betekent naar huis gaan ook ‘uitkijken naar’, want daar wacht onze kleine kastaar – die trouwens 2 nachten doorsliep bij zijn oma #woopwoop.

IMG_3164> De leven. We moeten er niet flauw over doen: met kleine kinderen gaat je sociaal leven er niet op vooruit. Ofwel geraak je niet buiten dutjes en getsjol enzo. Ofwel geraak je wél buiten, in het beste geval zelfs op tijd, maar slaag je er moeilijk in om effectief een gesprek te voeren met je date. Er is altijd wel iemand die de babbel onderbreekt voor een helikopterviewscan, een preventieve actie of corrigerende opmerking. Maar niet in Mechelen! Op een van onze kostbare (en kostelijke) bestie-verjaardagsuitjes. De beste traditie die twee moedervriendinnen elkaar cadeau kunnen doen: een ouderlijk uitje zonder kinderen, mét overnachting. Lees: twee dagen babbelen, shoppen, eten, drinken en luieren zonder een spoor van vernieling, gesnotter of gesnik. En daarna … dan zien we onze kroost onvoorwaardelijk graag terug.

_MG_0402-2> Mon slaapt door. Geloof het of niet: na een dikke twee jaar houdt onze woelige slaper al een paar weken de gordijntjes voor zijn pretoogjes de hele nacht dicht #hallelujah! Hoedje af voor Mon, en voor moeke en vake. Want het was niet simpel om hem al die huilnachten te hullen in een warm lakentje liefde en een dik dekentje geduld, but we did. Nu we eindelijk weer kunnen genieten van meer dan 4u ononderbroken slaap, beseffen we pas echt hoe zwaar het was. We voelden ons nog nooit zo moe?! Al vindt de kinderpyscholoog (waar we na 3 sessies werden ontslaan) dit perfect normaal: “Veel mensen vallen ziek op vakantie omdat hun lichaam dan de rust krijgt die het verdient. Jullie overleefden jaren op adrenaline, terwijl je lichaam nu voelt dat het eindelijk in een gat kan en mag vallen.” Een gat in de boter als je het mij vraagt. Hopelijk blijft het zo gesmeerd lopen.

IMG_3152> Mon fietst door. Hij kreeg deze kanariegele loopfiets van Veloretti cadeau op zijn babyborrel – toen waren vooral wij content met de goede smaak van de schenkers. Het duurde even voor hij zijn vogelvrije poep erop wilde parkeren maar nu vliegt hij er overal mee naartoe. ‘Grote fiets’, zegt hij dan trots. Van baantjes oefenen en draaien in huis tot voorzichtig snelwandelen op straat om intussen overal op en af te crossen met zijn voeten in de hoogste vitesse of hoog in de lucht. Heerlijk om hem zijn pedalen zo te zien loslaten (ah ja: hij heeft er geen). En heerlijk om zijn vertrouwen zo te zien groeien, met vallen en opstaan.

_MG_0435> Zo vader zo zoon #zoschoon. Geluk zit vaak in de kleinste hoekjes of in de kleinste spleetjes in dit geval. Wie ervoor openstaat, gaat vrolijker door het leven en wie toevallig een fototoestel bij de hand heeft, houdt er een leuk beeld aan over. Toegegeven: het lukt mij ook niet altijd om het hier en nu te plukken. Al zou ik er wel beter in willen zijn. Ik moet nog timmeren aan die weg, zoals mijn twee fotomodellen nog moeten timmeren aan ons tuinhuis. Zij slaagden alvast in hun missie, nu ik nog.

Schermafbeelding 2019-05-18 om 13.34.21 Schermafbeelding 2019-05-29 om 11.35.36
> Podcast-tip: Radio Mama. Heerlijk leerrijke luisterserie, vind ik. Zowel om te dealen met de peuterpuber die hier al rondloopt, als om dingen op te frissen voor de beweeglijke banaan in mijn buik (waarmee mijn Flo-zwangerschapsapp onze 20 weken oude baby nu vergelijkt). Van eerlijke gesprekken over huilbaby’s, loedermoeders, dragen en voeden tot weetjes over wasbare luiers, onvoorwaardelijke communicatie en verbindend spelen. Een voor een thema’s die ouders als mezelf bezighouden. Ik neem interviewster Kristien Wollants en haar gasten graag wekelijks mee in de auto tijdens de lange ritten naar mijn werk. Het werk waar ik trouwens net mijn ontslag gaf, om meer tijd te kunnen maken voor die puber en die banaan.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s