moederschap/persoonlijk

MON amour #2jaar

Lieve Mon

Wat een koppig koddig karakterventje ben je toch. Toegegeven, we vloeken er soms op. Maar je bent zo heerlijk jezelf. Intens. Expressief. Uitgesproken. Volhardend. Soms snel gefrustreerd – wat zich uit in een luide ‘maar alééé’.

Een bommetje energie dat af en toe ontploft. Dan eindig je plat op de grond, met gebalde vuistjes en je gezicht in een diepe frons naar beneden. Rood aangelopen, met dikke olifantentranen en een acrobatisch naar beneden gekrulde lip. Als je geen weg weet met je emoties bonk je jouw voorhoofd tegen de grond, of moet je omgeving geloven aan je frustraties – lees: slaan, krabben, bijten. Al proberen moeke en vake er alles aan te doen om jou weer tot rust te brengen, wat niet altijd lukt.

De ‘k’ wordt vaak een ‘t’, waardoor elk ‘konijn’ voor jou een ‘tonijn’ is – gevolgd door een viskonijnachtige mondbeweging.

‘Poeke’ en ‘wake’ noemde je ons lang. Nog steeds wissel je sommige letters, wat wij veel te schattig vinden om te verbeteren. De ‘k’ wordt vaak een ‘t’, waardoor elk ‘konijn’ voor jou een ‘tonijn’ is – gevolgd door een viskonijnachtige mondbeweging. Voor andere woorden bedenk je je eigen variant, zoals ‘eloon’ in plaats van ‘leeuw’. Je kan al zoveel zeggen, zingen, nabootsen en benoemen: veel dieren en geluiden, een arsenaal aan kinder- en Disneyliedjes (waarvan je de betere Mama Appelsap-versie zingt) en uiteraard ook de nodige auto- en treingeluiden.

Er gaat geen dag voorbij dat je niet met auto’s speelt: bij ons, bij de onthaalmoeder, bij de grootouders, bij de dokter. Je grijpt steevast naar auto’s of tractors. Het duurde trouwens een tijd voor je ‘tractor’ kon uitspreken zonder de vettigste ‘r’ die er bestaat in Gent en Frankrijk samen – hilarisch. Hier volgen nog wat vroege uitspraken die we niet willen vergeten: ‘botaatje cotcha’ (= boterhammetje met choco), ‘aminini’ (= salami), ‘talliatet’ (= camionette), ‘tuttel en tusje’ (= knuffel en kusje), ‘ewefant’ (= olifant), ‘tepel’ (tegen een bolletje in vake zijn hals), ‘navel’ (tegen een gaatje in een houten paal), ‘stopt ordijn’ (als je je stiekem hebt verstopt achter het gordijn, maar jouw verstopplaats spontaan verklapt uit enthousiasme).

Naast je lippen, staan ook je beentjes zelden stil. Of ze lopen heen en weer om fictief eten en drinken voor ons te maken: van ‘pasetti’ (= spaghetti) tot ‘pallekoeken’ (= pannenkoeken) en ‘tottie’ (= koffie). Of ze dansen vrolijk rond op deze instant beweeghits: ‘Happy’ van Pharell Williams (waarop je de flashmob voor jouw meter haar trouw bijna volledig meedanst), ‘Parijs’ van Kapitein Winokio (dat je in je hoogste altstem meezingt) en ‘De Olifantenparade’ van Jungle Book (waarbij je het hele huis doorloopt terwijl je ‘hup tee die vie’ zingt met moeke en vake in jouw stampende voetsporen). Je doopte jouw favoriete konijnenknuffel – die bepaalde periodes overal mee naartoe ging – trouwens ‘Happy’, en daar zaten wij voor niets tussen.

Je hebt vaak wat tijd nodig om te ontdooien in een vreemde situatie. Dan kruip je liefst weer ín je moeke, wat gelukkig niet lukt.

Een echte showman, toch als je in je nopjes bent. Want je hebt vaak wat tijd nodig om te ontdooien in een vreemde situatie. Dan kruip je liefst weer ín je moeke, wat gelukkig niet lukt. Maar eens mensen je voor zich winnen, voel je je helemaal op je gemak. Je hebt vertrouwen in de wereld om je heen, en dat is leuk om te zien. Je durft er alleen op uittrekken, voelt vaak zelf je grenzen aan en luistert (meestal) oprecht als we jou iets proberen uitleggen. En wij smelten elke keer opnieuw.

Een clever kereltje dat verbanden legt waarvan we soms verschieten. Zoals ‘poes boemetje tuin’, als we uit je slaapkamerraam naar de tuin kijken – want daar ligt de poes begraven onder een bloemetje in de tuin. Wat gaat er toch allemaal in dat kleine hoofdje om? Te veel om te verwerken waarschijnlijk. Misschien daarom dat je zo moeilijk je slaap kan vinden.

Vooral moeke wandelwiegde je lang als een baby over de slaapdrempel, om je dan (hopelijk rustig) in bed te leggen – anders rechtte je jouw rug en riep je luidkeels ‘baby’, waardoor ik verder ijsbeerde. Toen dat te zwaar werd om te dragen (letterlijk en figuurlijk), wreven we jou elke avond tot in dromenland. Ettelijke uren draaiden we rondjes op jouw rug met onze radeloze handen. Hoe moe en gefrustreerd we soms ook achterbleven, we zouden het onmiddellijk opnieuw doen.

Zo graag zien we jou. Eindeloos circulair graag tot de oneindigste macht maal onbeschrijflijk veel. Je bent een prachtkerel. Zo zien we jou graag.

Mighty Mon. Twee jaar. Geluk. Een gelukkige!
Mom

FamilieMertens008FamilieMertens011FamilieMertens023FamilieMertens028FamilieMertens040FamilieMertens052FamilieMertens058FamilieMertens069FamilieMertens072FamilieMertens074FamilieMertens079FamilieMertens081FamilieMertens087FamilieMertens106FamilieMertens108FamilieMertens116FamilieMertens122

Met dank aan Nele Watty om deze warme herinneringen zo mooi vast te leggen op de gevoelige plaat.

2 thoughts on “MON amour #2jaar

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s