persoonlijk/plaatjes en praatjes

Plaatjes en praatjes #maart

IMG_2964-3
> Of hij al doorslaapt, vroeg je? Niet echt nee.
We ploeterden onlangs weer door een dieptepunt. Dus prikte ik in een wanhoopsbui een afspraak bij de kinderpsycholoog. Dat klinkt zo zwaar, maar het voelde heel verlichtend. We mochten achteroverleunen in haar zetel, terwijl Mon speelde. Ze stelde vragen, wij vertelden, ze luisterde en knoopte losse eindjes aan elkaar. ‘Het is logisch dat jullie niet meer weten wat te doen’, zei ze, ‘jullie zitten er te dicht op.’ Ze wierp ons bemoedigende blikken en woorden toe en deelde een aantal kleine tips, zoals ‘eindig het avondritueel met een boekje boven in zijn kamer in plaats van beneden in de zetel’ en ‘geef hem het vertrouwen dat hij alleen in slaap kan vallen, maar blijf liefdevol aanwezig.’ Logische dingen allemaal, maar het helpt om dat zwart op wit bevestigd te krijgen. En – toeval of niet – sinds ons bezoek aan de psychologe sliep hij op 1,5 weken al vijf (niet opeenvolgende) nachten door in zijn eigen bedje #halleluja!

Schermafbeelding 2019-03-20 om 10.51.05
> Twee doorslaapnachten Antwerpen, here we come (alone)!
In diezelfde wanhopige bui boekte ik op Airbnb ook een tripje voor ons twee in een ‘trendy dakappartement in centrum Antwerpen’. Want je leven als koppel krijgt ook wat blutsen en builen met een kind dat elke nacht als een krawietelende knackworst tussen jullie sandwichbroodje ligt. Om nog maar te zwijgen van het aantal uren slaap, dat samen slinkt met je zin en energie om nog te babbelen of meer te doen in bed. Gelukkig biedt ‘Hotel Oma’ een oplossing voor Mon zodat wij naar hartenlust kunnen genieten in onze koppelcocon: gewoon even ont-moeten, met ons twee … of eigenlijk met ons drie, om precies te zijn.

54730514_10216928100047439_4080437536445431808_n
> Zoek de boodschap in de foto en klink mee …
Ja, santé: we zijn weer zwanger! Gepland, al kregen we af en toe te horen ‘dat het dapper is dat we er alweer voor gaan’. We waren eigenlijk al even bezig, want het was pas prijs bij poging vijf. En intussen weten we dat het opnieuw een jongen wordt. Slik! Die krop in mijn keel had even tijd nodig om te zakken. De gynaecoloog verklapte namelijk voorzichtig bij de echo ‘dat ze dacht dat het een meisje was, maar dat we best de nipt-test afwachtten om zeker te zijn.’ Maar nee hoor, wij dartelden al een week op roze wolkjes. Tot we het resultaat kregen: geslacht mannelijk. Oh boy?! En dat klinkt zo fout, want we zijn echt súpergelukkig met dat gezonde testosteronbommetje in mijn buik. Maar tegelijk moeten we afscheid nemen van bepaalde verwachtingen en scenario’s: nooit een dochter of meisjesnaam, nooit een kind van het andere geslacht grootbrengen. Nooit een meisje dat zorgt voor een andere dynamiek in het gezin, dat het gezin dichter bij elkaar brengt of ons in de watten legt als we wat ouder zijn – allemaal projecties en eigen invullingen, besef ik. Dus wij zorgen zelf wel voor dat warme nest waar onze jongens hun ei kwijt kunnen en broederlijk komen delen, met of zonder schoon chickies aan hun zijde. 


> Herbruikbare luiers.
Wij gebruiken ze sinds zijn 3 à 4 maanden. En we snappen niet waarom niet meer mensen herbruikbaar luieren. Waarschijnlijk uit onwetendheid. Want eens je de stap waagt, wil je niet meer terug. Oké, je moet wat meer wassen en ophangen. Oké, hun poepje ziet er wat minder schattig uit in zo’n oversized broekje. En oké, de amoniakgeur snijdt soms scherp in je neus als het deksel van de luieremmer de lucht ingaat. Maar de systemen zijn tegenwoordig zo makkelijk – je doet gewoon de handeling van een pamper maal twee: eens voor de absorberende binnenkant en eens voor de waterafstotende buitenkant. En vooral: je spaart ook zoveel afval (én monnies). Wij zijn fan, en overtuigen jou graag als je nog zou twijfelen.


> Buiten(beentjes).
Als hij maar buiten is, ons klein monstertje. Dat geeft zuurstof aan zijn fantasie en enthousiasme. Hij speelt, lacht en fantaseert er op los. Het liefst ‘kookt’ hij in en met de vrije natuur: overal vindt hij ‘boemkool’ (= bloemkool), ‘bocotti’ (= broccoli), ‘pasetti’ (= spaghetti) en paprika – in de vorm van blaadjes, gras en zand. Wij mogen meegenieten, door alsof te proeven en onze ogen lekker de kost te geven. Heerlijk!

IMG_3032.jpg
> Onder het motto: later gaan we er nog mee lachen (maar nu is het nog te vers). Mon doet aan next level co-sleeping. Hij loopt of ligt niet graag binnen de lijntjes … en maar goed ook! Hij is eigenlijk altijd welkom in ons bed als hij het moeilijk heeft in dat van hem. Wel liefst op deze voorwaarden: dat hij op zijn eigen kussen ligt (dat zwart daar in het midden) en dus niet op onze kaak of gatkaak, dat hij niet de hele tijd toertjes draait zoals een eeuwige twijfelhond in zijn mand, dat hij niet in mijn gezicht niest of hoest (zwanger en CMV en al) en dat hij ’s nachts geen salvo vragen of liedjes afvuurt – ‘het is tijd om te sla-pen!’ Hij lapt onze voorwaarden uiteraard aan zijn slaapzak en doet gewoon zijn eigen ding. En dat is oké. Meestal, al voelt het niet altijd zo. Maar later gaan we er nog om lachen, later.

Advertenties

2 thoughts on “Plaatjes en praatjes #maart

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s