persoonlijk/plaatjes en praatjes

Plaatjes en praatjes #november #december

_MG_0221.jpg
> Wat maakt een moment memorabel?
Waarom onthoud je de ene verjaardag wel en de andere niet? Zo vergeet ik nooit mijn 21e verjaardag, omdat ik werd verrast met een feest waarvan ik niets wist. En met een sleutel als cadeau … eentje die de deur opende naar een kamer in mijn vaders bedrijf die compleet voor mij was ingericht – mijn vrienden wisten hoeveel nood ik had aan een eigen, veilig plekje omdat er thuis zoveel spanning was. In het geniep hadden ze geverfd, getimmerd en van interieurarchitectje gespeeld. Overal zaten persoonlijke cadeautjes en boodschappen verstopt. Memorabel dus. Al heeft het feit dat ik op mijn eigen feest boven de wc-pot eindigde – overspoeld door emoties en, toegegeven, ook een beetje witte wijn – er misschien ook iets mee te maken. Ook mijn 34e vierde ik ziekjes. In de zetel. En eerlijk: dat was het schoonste cadeau dat ik mezelf kon geven, zo zalig wegzakken in een stil huis. Maar om te antwoorden op de vraag wat een moment nu memorabel maakt, dat zijn blijkbaar vier dingen: lift, inzicht, trots en verbondenheid.

L_0000041442.jpg
> La Pizzeria in Gent: een heerlijk kleine keet (en geen keten).
Het is onze vaste stek voor we naar de film afzakken. Ook Gabriel Rios kwam hier vroeger naar het schijnt zijn pizza halen. En we snappen waarom. De keuze is groot, net als de bazin die er nog eigenhandig haar pizza’s prepareert. Ze kneedt ze, vormt ze, gooit, bekleedt en serveert ze. Kakelvers, met een knapperig dunne bodem. Puur ‘Gold’, om het in Gabriel Rios-taal te zeggen – ‘we swallow them whole’. Al zijn sommige reviews minder enthousiast over de service, want ‘de bazin is niet altijd even vriendelijk.’ Maar wij vinden ze echt en puur: rechttoe rechtaan, zo lekker zichzelf. En ook daar houden we van! Een aanrader dus, al reserveer je best een van de weinige tafeltjes als je zeker wil zijn van een plaats.

csm_Opgejaagd_9dc041e7ac.jpg
> We moeten Mon bijna inschrijven op school.
Dus doen we wat research. Veel mensen vragen waarom we onze zoon niet gewoon naar de dorpsschool in de buurt brengen … en eerlijk, dat was ook mijn eerste idee – lekker praktisch. Maar mijn vriend dacht er anders over: ‘we doen over zoveel research maar zouden voor de toekomst van onze zoon gewoon de gemakkelijkste optie kiezen?!’ Hij heeft een punt. Een waar ik intussen ook zelf achter sta, nu ik de podcast ‘Opgejaagd’ beluisterde. Daarin vergelijkt de van oorsprong Zweedse Jennifer Pettersson – die al jaren in Nederland woont met haar man en twee dochters – onze scholen en kinderopvang met die in Zweden. Een echte ooropener, luister zelf maar (awoe prestatiedruk en te grote klassen). Binnenkort schuimen we dus infoavonden en opendeurdagen af.

_mg_0250
> ‘Nee, ekke doen.’
 Alles wil hij zelf doen: zijn boterham smeren, in de autostoel klimmen, zijn broek aandoen. Heerlijk! Behalve als de ochtendrush veel te snel voorbij tikt. Dan moet alles plots snel gaan. Dan vervalt alles waarvoor je hem normaal enthousiast aanmoedigt. Dan is het wel eens moeilijk om geduldig te blijven … en dan komt het schuldgevoel achteraf: hij is nog zo klein en moet nu al meedraaien in die mallemolen, ocharme. Gelukkig staat mijn vriend in het onderwijs, waardoor hij Mon vroeg kan gaan halen om samen nog veel van ‘ekke’ te doen. Als ik thuis kom staan ze dan ook vaak samen in de kookpotten te roeren, smelt – liefde gaat echt door de maag.

nnw19389
> I’s a man’s world.
Met drie ferme broers, groeide ik op tussen de mannen – met alle gevolgen vandien. En de geschiedenis zet zich voort: naast drie zonen, heeft mijn moeder nu drie kleinzonen (twee van mijn broer en een van mij). En al vraag ik mij soms af hoe het moet zijn om een zus te hebben, het is zo heerlijk vertoeven tussen die geweldige mannen. Ik kijk op naar mijn broers, ik leer ervan, ik lach ermee, ik heb ze graag rond mij. En dat legde Nele Watty mooi vast op deze foto. Ze kwam langs bij ons thuis toen we gezellig samen zaten te kerstbrunchen, als verrassingsgast voor ons moeder. En die laatste was heel content met het moment … en met de tastbare herinnering die we haar cadeau deden – het moeten niet altijd bloemen, wijn of pralines zijn.

_mg_0298 _mg_0307
> Gelukkig NEEjaar voor iedereen!
Of ik goede voornemens heb? Nee. Behalve misschien wat meer nee zeggen – net als Mon, haha. Daarnaast nam ik mij al een paar keer voor om mindfulness in te bouwen als routine, maar ik geraak niet verder dan de gratis testversies van Insight Timer, Headspace en Calm. Misschien toch eens een betalend abonnement nemen in 2019, al zijn andere tips om te mindfulnessen ook altijd welkom. Mijn vriend heeft wel een gigantisch goed voornemen: vegetarisch worden! En wie weet zeg ik wel mee van nee tegen een pieleke vlees. Zou jij het kunnen? Het hielp bij mij om naar de documentaire Cowspiracy te kijken. Wie graag ergens wil beginnen, kan ook gewoon wat minder vlees eten – en dan vooral minder rundsvlees.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s