persoonlijk/plaatjes en praatjes

Plaatjes en praatjes #augustus

_MG_0143
> Oké, dit was eigenlijk nog juli ... Maar voor vrienden en vakantie maak ik graag plaats. We deelden ons gezin en onze dagelijkse beslommeringen in een niets-moet-alles-mag-vakantiehuisje. En het was er heerlijk, daar diep in de Ardennen – de vijf teken in onze oksels en liezen niet meegerekend. Samen koken, samen eten, samen wandelen. En ja, af en toe ook samen zagen over onze koters: moet kunnen. We scrolden afgelopen herfst een paar saaie, donkere avonden door honderden huisjes om een modern, licht en beschikbaar exemplaar te vinden – het criterium was “we willen ook een vakantiegevoel als we niet uit ons huis geraken” – maar die horrorherinnering smolt daar als waterijs voor de hittegolfzon. En nu houden we er alleen nog een warm vakantie-in-eigen-landgevoel aan over. Het winnende huis was trouwens Le Refuge in Manhay, voor wie graag in onze groene voetstappen treedt.

IMG_1854 IMG_1856
> Onze binnenkat rust nu buiten. “Ze is graatmager. Oud. Op”, fronste de dierenarts toen ik op controle ging met dertien jaar oude Donna – nee, wij kozen de naam niet van onze geadopteerde Perzische poes. “Ik kan haar nog een vitaminenboost geven, maar eigenlijk doen we dat beestje daar geen plezier meer mee.” Daar stond ik dan, met Mon op mijn arm en een loodzware beslissing op mijn schouders. Dit had ik niet zien aankomen. Mijn hoofd draaide op volle toeren om de knagende knoop in mijn buik door te hakken. Ik liet mijn gevoel beslissen: “Dan zullen we ze laten gaan.” Lang had ons pluimpje niet nodig om naar een andere wereld te zweven. Met een zwaar gemoed vroeg ik haar levenloze lijfje mee naar huis om het een aanwezig plaatsje te geven in onze tuin. Onder een vers wit bloemetje, naast haar poeslieve zwarte zoon die we eerder dit jaar moesten begraven.

_MG_0152
> Het was meer dan vrij gezellig op de vrijgezellen. Het thema: Game of Thrones – of in onze versie: Game of Trouws. Zij, mijn schoonzus to be, was Daenerys Targaryen. Wij waren de vijand: de White Walkers – of in onze versie: de Bride Walkers. Een dag, nacht en ochtend koppelden we een serie intrigerende hoofdstukken aan elkaar: van uitbundige lachyoga in een zonnige tuin tot meedogenloos dodgeball in een trampolinepark en een verrassend spelletje ‘ik heb nog nooit’ in een buitenjacuzzi. Er borrelden heerlijke verhalen op, but what happened in the jacuzzi stays in the jacuzzi.

39980150_1062042027286701_1048757591217274880_n
> Zalig, zo trouwen met de kindjes erbij. Dat dacht ik toch. En dat dachten mijn schoonbroer en -zus ook. De realiteit bleek soms nét iets minder romantisch. Hoewel we onze kleine kadees ook niet hadden kunnen missen, was het op zijn minst gezegd ‘anders’. Dan viel er een van de bank met het hele sopje bellenblaas over zijn hoofd, dan kreeg er eentje twee wespensteken, dan wilde eentje niet eten, of morste eentje chocoladesaus op haar trouwtenue – of op die moeder of vader. Een middagdutje zat er ook niet in, al had ik het persoonlijk wel geweten. Rond 19 uur gingen onze oververmoeide schattigaards uiteindelijk naar huis met hun oma’s. Snif snif, zucht zucht, feest feest féést! Even heerlijk babbelen, drinken en dansen zonder ogen op onze rug en vuile pollen op onze kleren. Fotograeve)

IMG_2003-2 IMG_2054-2
> Hoeveel laat je je kind toe? Op de eerste foto hing hij aan de balustrade van ons huurappartement aan zee, op de tweede aan de elektriciteitsdraad van de koeien. Hoe ver mag je jouw kind laten gaan in zijn ontdekkings- en experimenteerdrang? Ik vraag het mij soms af als hij iets te enthousiast staat te dansen op zijn eetstoel, iets te snel rechtopstaand de trap op- en afstapt of iets te stuntelig overal opklautert als een aapje. Toch probeer ik hem te laten doen. Zelfs aan te moedigen en te bestoefen als hij slaagt in iets gewaagds – ook al sta ik vaak te kijken met een klein hart en een groot geloof in uitzonderlijke moederreflexen (hoewel die faalden bij de koeiendraad). En oké, hij eindigt al eens met blutsen, builen en blauwe plekken … maar liever dat dan een deuk in zijn zelfvertrouwen, klop ik mezelf dan op de schouder.

bob
> Ik had het nooit gedacht, maar ik ben pro podcasts. Mijn ontmaagding gebeurde door Bob: een meeslepend verhaal over de vierentachtigjarige Elisa die niet kan zwijgen over haar mysterieuze jeugdliefde, Bob. De realiteit is dat haar dementie en fantasie soms een loopje nemen met de werkelijkheid. De romantiek is dat iedereen graag wil geloven dat Bob bestaat … en dat het verhaal gaat eindigen in een innige omhelzing tussen die twee, met een vurige blik in hun eenzaam uitgedoofde ogen. Als je het wil weten, zal je zelf moeten luisteren – het is de moeite, ik beloof het! En wie weet, klinkt het naar meer. Ik verslond intussen ook al een aantal episodes van deze podcasts op de autostrade: Touché (van Radio 1), Het creatieve lab van… (van VRT NWS) en Quest for Freedom (van Natalie Sisson).

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewarenBewarenBewaren

Advertenties

One thought on “Plaatjes en praatjes #augustus

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s