persoonlijk/plaatjes en praatjes

Plaatjes en praatjes #juni #juli

_MG_0056.jpg > Het groepsgevoel. Mensen maken graag deel uit van een groep, of ik toch – dan voel ik mij populair. Ik hou van de dynamiek die borrelt in zo’n bonte bende, zoals in die van onze volleybalploeg plus aanhangsels. Na een overdosis Google, Doodle en Whatsapp, boekten we een weekend in de Vlaamse Ardennen om even af te kicken van het werkleven. Heerlijk! Het plannen en pakken was wat puffen, maar eens we er waren was het su-per-gezellig: overdag chillen en tsjollen met mekaar en de kindjes, ’s avonds chitten en chatten naast een geurig wijntje en een stille babyfoon. Wat moet een moeder of vader meer hebben. Een chipje misschien. En toegegeven, dat zalige zonnetje was ook mooi meegenomen. Zei iemand jaarlijkse traditie? Ik!

IMG_1382-2 IMG_1387-2
> Girls just wanna have fun. And sleep
. Wat ik mijn beste vriendin – en mezelf – jaarlijks cadeau probeer te doen voor haar verjaardag? Een nachtje samen weg. Twee jaar geleden zaten we nog met onze zwangere buiken in een Brugs bubbelbad. Vorig jaar kwam het er niet van. En dit jaar sloegen we ons anker uit in Gent, op de Bed & Breakfast Boat. Dichtbij huis maar tegelijk ver weg van ons klein gespuis. Het resultaat: praatgrage tongen en pretlichte ogen. Deugd dat dat doet, zo eens een gesprek kunnen voeren zonder een zaagmond die naar eten snakt, een apenkind dat aan je benen plakt of een groene snottebel die non-stop naar beneden zakt. Over doorzakken gesproken, dat deden we languit in onze kajuit – want slapen is het nieuwe uitgaan, eat that Overpoort!

SS-2
> Synchroon slapen
(toegegeven: dit is eigenlijk een foto van mei, maar ik had mij vergist en mijn tekst was al geschreven …). Zo vader, zo zoon, zo schoon. Heerlijk toch als je zo mag wakker worden, ook al ben je dan de enige die moet opstaan voor je werk. Ik werd er instant gelukkig van. Mijn moeder- en vriendinnenhart smolten samen als strijkparels onder een heet ijzer. Liefst niet té heet, dat strijkijzer, want dan krijg je gaatjes in plaats van parelplaatjes. Mijn moeder was daarin een krak, in mijn geduldig samengepuzzelde strijkparelfiguren tot lava omtoveren: smeuïg, verbrand en oneffen. Het ingesmolten zilverpapier aan de achterkant kreeg ik er nog net uit geprutst. De plastic draden die het parelbord Lady en de Vagebondsgewijs met het strijkijzer verbonden meestal ook. Maar de prikbordjes voor de parels begaven het vaak onder de hete adem van haar stoomstrijkijzer. Misschien is dat de reden waarom ik niets strijk (en ik beken: zelfs geen strijkijzer heb), denk ik terwijl ik mijn gekreukte kleren aantrek na mijn stille shoot. Ach, strijken is overroepen. Na 10 minuten dragen lijkt alles weer geplooid, parels voor de zwijnen dus.

IMG_1470-3.jpg
> Een vogel voor de kot. I know, het is voor de kat of het kot. Maar ik vond het er zo schattig uitzien, al is het compleet fout. Net als de oehoe in deze kille kooi – waarschijnlijk ooit in huis gehaald door een tijdelijk betoverde Harry Potter-fan. Toen ik zijn pad kruiste keek hij mij gevaarlijk aan met zijn oranje verkeerslichtogen. Geen groen meer voor hem. Zijn dagen vliegen niet langer voorbij maar tikken tergend traag weg achter de tralies van het vogelasiel in Melle – waar ik een gewond witgatje kwam binnenbrengen dat ik opviste van het snikhete asfalt op weg naar huis. “Alleen uilen kopen echte uilen”, krijst de affiche aan zijn kooi. Hetzelfde geldt voor Nemo-visjes en andere dieren die gekocht worden door de beesten van onze wegwerpcultuur. Mijn binnengebracht witgatje overleefde het niet, maar ik deed mijn best. Net als de vrijwilligers die dit asiel draaiend houden. Dikke pluim dus!

_MG_0135.jpg> Midden in de natuur, waar je het bos weer door de bomen ziet. Geen tv, weinig wifi en veel tijd. Het perfecte trio voor een vakantie met z’n drieën. Ontspannen zetelen met open deuren en zicht op boomklevers en bonte spechten – “zie jij Mon ergens lopen?” Gezellig aperitieven onder een ruisend bladerdak – “nee Mon, niet van het terras gooien.” Babbelen over belangrijke onbenulligheden – “is Mon weer alleen van de trap?” We hadden een superweek in een superhuis op een superlocatie. Alleen is onze kleine ontdekker misschien nog nét iets te jong en overmoedig om een hoogteterras zonder afsluiting aan te kunnen – of zijn wij daarvoor al nét iets te oud en verantwoordelijk. Hij vond het wel heerlijk om buiten te ravotten, wilde reeën en andere beesten te spotten. En wij genoten zó hard mee.

IMG_1837-2 IMG_1835-2
> Congé op camping ‘Benee’. We zijn onze eiken onderparket boven aan het schuren en vernissen zodat we de twee bovenverdiepingen na vijf jaar officieel in gebruik kunnen nemen. Alé, Sven pimpt de parket terwijl ik Mon entertain – beide vermoeiend op een andere manier. Daarom moest alles (opnieuw) verhuizen van boven naar beneden, waar we nu ook samenslapen tussen kasten, zetels en (geïmproviseerde hemelbed)gordijnen. Niet altijd handig, maar best wel gezellig. Gelukkig zijn we gezegend met warme zomeravonden, zodat Sven en ik buiten kunnen babbelen terwijl Mon knort naast de kleerkast.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s