moederschap/persoonlijk

Kolven in de mancave

_MG_7954 copy

Zes volle maanden was ik fulltime moeder. Maar aan alle mooie babyliedjes komt een eind. Sinds kort werk ik opnieuw viervijfden in een communicatiebureau. Het doet iets met een moeder … de laatste slaapwelkus voor je opnieuw je wekker zet – niet dat je anders kon uitslapen. En het laatste avondmaal aan de borst voor je op het werk met een kolf aan de slag moet.

Eerlijk, ik heb wel wat vragen bij dat afkolven op het werk. Waar ga ik mijn borst ontbloten? Hoe smokkel ik dat toestel subtiel mee? En is het niet raar om mijn moedermelk te bewaren naast de lunch van de collega’s? Veel keuze heb ik niet, tenzij ik mijn bureauburen wil verrassen met een melkweg bij klaarlichte dag. Nee dank je. Ik schraap dus al mijn moed en moederspullen bij elkaar en zoek een gepast plekje: boven in de badkamer. Die hebben we gelukkig op ons werk – één dun deurtje verwijderd van de keuken en de vergaderzaal.

Drie keer controleer ik of de deur goed op slot is. Dan check ik de rest van de kamer. Stopcontact: aanwezig. Wasbak: aanwezig. Stoel: aanwezig. Mannengeur: aanwezig. Want deze badkamer doet ook dienst als was- en droogplaats van bezwete fietslijfjes – in de dubbele betekenis van het woord.

“Daar zit ik dan te kolven … op een maagdelijk witte stoel in een naar muskus geurende mancave.”

Daar zit ik dan te kolven … op een maagdelijk witte stoel in een naar muskus geurende mancave. Badoem badoem badoem. Mijn hart pompt bijna even luid als mijn kolf. Waarom maakt dat ding zoveel kabaal? Straks hoort een van de collega’s het – hashtag genant! Ik probeer mijn borst zo efficiënt mogelijk leeg te persen, elektrisch én manueel tegelijk. Mijn vrije hand leg ik op de lawaaierige kop van de kolf, maar die laat zich de mond niet snoeren. Na tien minuten aan elke borst hou ik het voor bekeken en pak ik al mijn smokkelwaar onherkenbaar in.

Klaar voor de volgende uitdaging: de melk onopvallend naar en in de ijskast krijgen. Ik draai voorzichtig de badkamerdeur open, scan mijn omgeving op ongewenste melkpottenkijkers en zoek een ondoorzichtige zak. Nadat ik mijn flesje vakkundig mummificeer, begraaf ik het diep in de ijskast. Hopelijk vraagt niemand zich af wat er in ‘dat zakje daar’ zit.

So far so good. Nu nog lekker luchtig op mijn bureaustoel terugploffen alsof ik net een koffie zonder melk ging halen. Wat zeg ik als iemand vraagt waar ik was … gaan kolven? Dat lukt niet zonder rode wangen, al kreeg schaamte een diepere dimensie na mijn bevalling. Eufemismes als ‘mijn borstspieren gaan trainen’, ‘pompoefeningen gaan doen’ of ‘stroom gaan aflaten’ schrap ik ook snel van het mogelijke antwoordenlijstje.

Ach wat, ik sla wel iets uit mijn mouw. Uiteindelijk heb ik het volste recht op die zuurverdiende borstvoedingspauze. En eigenlijk ben ik best ook trots dat ik mijn baby zo natuurlijk kán en mág grootbrengen. Dus borst vooruit en een kus van de juf!

BewarenBewaren

Advertenties

12 thoughts on “Kolven in de mancave

  1. Ha, zeer herkenbaar verhaal, maar ik heb het altijd op de meurende sportschoenen gestoken. Overigens heeft iemand ooit een oude koelkast meegenomen naar het werk, blijkbaar is dat wettelijk verplicht dat dat gescheiden kan opgeslagen worden. Al heb ik in de nieuwjaarsperiode wel toegestaan dat ze daar ook hun flessen schuimwijn mochten koelen (helemaal niet naar de zin van een kolvende collega) ;-)

    Liked by 1 persoon

  2. Owyeah, hier ook mijn eerste afkolfsessie op het werk vandaag! Maar zonder gêne hoor. Ik leen het elektrisch toestelletje van een collega en bespreek openlijk hoe ik mijn middagpauze vanaf nu wel MOET nemen ondanks de drukte 😉 Wees maar fier dat je je ventje het beste meegeeft!

    Liked by 1 persoon

  3. Ik lees dit wat met een wrang gevoel: eigenlijk zou je als vrouw niet zo ongemakkelijk moeten voelen. Ik heb gezien bij mijn vrouw hoe het al sukkelen was bij vrienden of familie. Ze zou zich vast hetzelfde gevoeld hebben op het werk. Ik begrijp wel dat je moeilijk voor iedereen een extra ruimte kan vrijmaken, maar eigenlijk zou dat wel mogen.

    Liked by 1 persoon

    • Voor alle duidelijkheid: mijn baas of collega’s doen hier absoluut niet moeilijk over! En ik krijg echt alles wat ik nodig heb. Het is eerder een ongemak in mijn hoofd vrees ik. Alsof ik mijzelf precies moet verantwoorden dat ik nog borstvoeding geef op zes maanden, want om een of andere reden lijkt dit vaak minder sociaal aanvaard dan flesjes geven …

      Like

      • Ik heb al mening discussie, vooral online, uit de hand zien lopen als het over borstvoeding gaat. Maar ik blijf er bij: iedereen doet wat hij of zij het best vindt voor haar kinderen of wat past binnen de mogelijkheden. Ik bewonder mensen die weloverwogen voor borstvoeding kiezen en daar heel wat moeite voor doen, fuck sociaal aanvaard of niet. Of je nu morgen overschakelt of niet, blijf vooral je ding doen en je hart volgen. Dat laatste is wat een moeder een goede moeder maakt, geen borst of fles.

        Liked by 1 persoon

      • Helemaal waar! En dat probeer ik te doen, ondanks mijn soms ongemakkelijk gevoel … samen met (wat uitvergrote) ‘therapeutische blogs’ schrijven waarin misschien ook andere moeders zich herkennen :)

        Like

  4. Pingback: Plaatjes en praatjes #augustus #september | Rien de Rien

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s