persoonlijk/plaatjes en praatjes

Plaatjes en praatjes #mei

_MG_5248-2
> Babyborreltime.
“Hallo, hallo, hallo. Salut, salut, salut.” Veel heb je eigenlijk niet aan je eigen babyborrel. Toch genoten we ervan, omdat de mensen genoten. En omdat we niet al dat volk op een avond of in het weekend bij ons thuis moesten ontvangen. Begrijp me niet verkeerd, we zijn zot van bezoek – echt, altijd welkom! Maar eerlijk gezegd waren we heel blij met de ‘rust’ tijdens de eerste acht weken. Want mijn moed, wallen en overvolle borsten hingen vaak in trio op de grond. Bovendien moet je nog groeien in jouw rol als moeder en heb je eigenlijk weinig aan bezoek als dat net samenvalt met het lastige uurtje van je baby – damn you Murphy!

IMG_7961 IMG_8285-2
> Postnatale kine.
Moeder zijn is … negen maanden jouw lijf laten uitrekken en uitzetten om daarna alles opnieuw in zijn plooien te proppen. Gelukkig heb ik een sadistische kinevriendin die mij een paar maanden na de arbeid opnieuw puffend aan het werk zet. Buikspieren, beenspieren, bekkenbodemspieren. Op de grond, op de crosstrainer, op de trampoline – straks drinkt Mon milkshake. Confronterend om te merken hoe omgekeerd evenredig jouw spier- en vetmassa zich plots gedragen. Maar ook al zijn de oefeningen soms lastig en saai (sorry kinevriendin) … het doet ongelooflijk veel deugd om na de bevalling nog eens te puffen en naar sportzweet te muffen.

_MG_5857-2
> Op familieweekend slash op foto.
Mooi familieplaatje, niet? Vind ik ook. Al zegt zo’n magische momentopname niet altijd alles. Zo zie je bijvoorbeeld niet dat mijn ouders een moeilijke scheiding achter de rug hebben – mijn moeder staat hier met haar nieuwe vriend op de foto. Dat mijn jongste broer en zijn vriendin op het familieportret ontbreken – die zitten drie jaar in Berlijn voor een doctoraat. Dat bepaalde mensen op hun tandvlees zitten maar zichzelf voor de foto even oppoetsten. En dat alle ouders met kleine kindjes gi-geeuw-gantisch moe zijn. Een foto freezet één seconde. Staar jezelf niet kapot op dat kader. Een beeld zegt soms meer dan woorden … maar als kijker vertaal je dat vaak naar wat je zelf wilt lezen – en dat is meestal nét iets romantischer dan de realiteit.

_MG_5870
> Een trio van kleinzonen
: Flor, Remi en Mon. Dat zijn even veel jongens als dat mijn moeder zelf op de wereld zette. Zij had op mijn leeftijd (32) al vier kleine koters: Guus, Rien (ik dus), Jef en Tuur. “Hoe kreeg jij dat toch allemaal voor elkaar?”, vraag ik vaak nu ik er zelf eentje heb – eentje begod?! “Dat ik het zelf niet meer weet, maar het was wel soms zwaar.” Awel, chapeau. Het waren misschien andere tijden, maar je moet het maar doen … Dus kreeg ze deze Moederdag van mij de meest betekenisvolle zoen. Het is namelijk de eerste keer dat ik écht besef hoeveel je geeft om en aan je kind. Het is dus meer dan terecht dat elke moeder haar eigen dag verdient – eentje begod?!

_MG_8649
> Knuffelbaby.
Nee, mijn baby slaapt overdag niet goed in een bed. Hij heeft warmte, beweging en nabijheid nodig – denkt deze onzekere moeder. Maar in plaats van mij druk te maken, probeer ik er mij bij neer te leggen. Of leg ik hem bij iemand anders neer. En eerlijk? Het heeft best wel zijn charme, zo’n klein patattenzakje dicht tegen jou aan. Zorg er gewoon voor dat je al het nodige rond je hebt staan: eten, drinken, laptop, boeken, … En dan maar chillen met die babybillen op jouw (op den duur slaaptintelende) schoot. Ja, zijn slaappatroon baart ons soms zorgen. Maar ooit zullen we er met een nostalgisch warm dekentje op terugkijken. Ooit. Nu nog niet.

_MG_8857
> Even terugbladeren. Ik hou van papier. Van het geuren en kraken van een notitieboekje. Van een balpen die indrukken nalaat. Van het bewust letters en leven schrijven. Toen ik naar het werk treinde, maakte ik er een sport van om wagonnetjes vol te noteren. Nu ik met de auto rijd, lift mijn papieren uitlaatklep niet meer mee. Ik moet mij concentreren op de weg en trek dus niet langer baantjes in mijn schrijfvijver. Spijtig. Ik hield ervan om ‘verloren tijd’ te benutten op de trein, om er mijn chaos te wieden en gedachten te oogsten. Af en toe – maar niet genoeg – neus ik door mijn volgepende boekjes en peuter ik wat schatten los uit mijn zolderkamer. Zoals deze uit de les ‘Van kinderboek tot young adult’.

BewarenBewaren

BewarenBewaren

Advertenties

2 thoughts on “Plaatjes en praatjes #mei

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s