persoonlijk/plaatjes en praatjes

Plaatjes en praatjes #april

_MG_8460
> Het ritme van de kinderklok.
Bij het krieken van de zon – en het vroege kirren van de Mon – besluiten we te gaan wandelen in de Kalkense Meersen. Mooi weer, mooie natuur … wat wil een mens nog meer? Wat gezelschap misschien. Dus we trommelen mijn broer, zijn lief en hun twee kindjes op om mee te stappen in ons orkest. Plaats van de afspraak: het veer in Schellebelle. Uur van de afspraak: 10 uur. Of toch wat later, want het zoontje van mijn broer slaapt juist. 12 uur dan. Of toch wat later, want Mon slaapt nu. 13 uur dan maar. Of toch wat later, want alle zoontjes hebben plots honger … Uiteindelijk zien we elkaar rond 14 uur aan de Schelde. Wat hebben we geleerd? Afspreken met drie kinderen van verschillende leeftijden is niet simpel. Maar eens onze kuikentjes hetzelfde uur kraaien, scharrelen de moeders en vaders vrolijk samen rond.

IMG_8028 IMG_8031
> Door het verleden bladeren.
“Zie dat kapsel. En wat voor outfit had jij aan?!” Fotoalbums doorbladeren klasseer ik onder dezelfde categorie als mensen observeren vanop een terras: I like! Raden naar passé of passerende plaatjes fascineert me. En afhankelijk van wat er speelt in de donkere kamer van je hoofd, zie je steeds andere ontwikkelingen – een beetje zoals een liedjestekst die plots op jouw lijf gezongen lijkt. Hierboven reisde ik af naar de jeugdjaren van mijn ouders. Grappig om te zien dat ze ook een leven hadden voor mij. Om hen te zien als nog-niet-volwassenen. Om met hen te spotten en tegelijk veel gelijkenissen te spotten. Een ding is zeker: ik plak voor onze zoon ook eigenhandig een selectie foto’s in een album. Nostalgisch senti-entertainment verzekerd!

_MG_8557
> To babyborrel or not to babyborrel?
 De voor- en nadelen tegen elkaar afgewogen, kiezen we toch voor een borrel. Een met een aanwezigheidslijst van zo’n 200 volwassenen en 80 plus-eenjarigen #help. Aangezien ons huisje-tuintje dat publiek niet aan kan, huren we een zaaltje op wandelafstand van waar we wonen. Maar je weet hoe dat gaat met lokale lokaaltjes: die zijn vaak niet gezellig. Dus maakt Mon zijn vader slash creatieveling slash interieurarchitect – my superhero – zijn borst en verfborstel nat voor de versiering en aankleding, terwijl onze zoon die van mij natmaakt met zijn onuitputtelijke zeverbaard. Leve AliExpress voor goedkope slingers, confetti, pomponnen en andere versiering in muntgroen, koningsblauw (de kleuren van ons geboortekaartje) en geel (voor een zonnig accent). En nu maar hopen dat de Chinese ooievaar onze babyborrelaccessoires op tijd naar hier vliegt.

IMG_8413
> Draagmoeder.
Je weet pas hoeveel tijd je vroeger had eens je een kind hebt – dat overdag alleen in een draagdoek slaapt. Je weet pas wat vermoeidheid is eens je een kind hebt – dat overdag alleen in een draagdoek slaapt. Je weet pas wat je lichaam aankan eens je een kind hebt – dat overdag alleen in een draagdoek slaapt. Want al denk ik soms dat mijn leeggezogen lijf als een kaartenhuisje in elkaar gaat zakken, dat doet het niet. Het buigt onder het gewicht op mijn schouders en buik, maar blijft overeind. Niet dankzij mijn diep verborgen sixpack. Wel dankzij mijn overontwikkelde moederspier. Die groeide negen maanden langzaam mee met mijn buik en schopte het tot olympisch goud eens mijn hangbaby zijn voetjes over de finish schoof. Ja, een vol hart laat zelfs een leeg lichaam draaien. Leve de liefde … Leve babydoping!

_MG_8485
> Je ouders in een ander daglicht.
Een kind verandert je blik. En dan bedoel ik niet alleen de colakleurige kringen onder je glazige kijkers, maar ook de manier waarop je andere ouders ziet. Je eigen ouders. Een goeie dertig jaar geleden veegden zij liefdevol en eindeloos mijn mond en kont, kusten en knuffelden zij mij tot bedorven stront en verzorgden zij mij de klok rond. Raar hoe het dan toch zo vaak misloopt ergens onderweg. Niet alleen tussen ouders onderling maar ook tussen ouders en kinderen. Dat ze elkaar niet meer spreken. Niet meer zien. Of bekijken als een sociale verplichting. Daar lig ik toch soms wakker van – figuurlijk dan, want ik zou momenteel zelfs wandelend kunnen slapen. Deze kersverse moeder en vader hopen in elk geval dat ons klein konijn altijd graag zal binnenspringen.

_MG_8547
> De M van …
Mon: al vijf jaar lang onze favoriete jongensnaam. Van meter: die ons deze mooie body cadeau deed. Van magisch: we zeggen het soms hardop tegen elkaar om het zelf te geloven “Dit is gewoon ons kind, hoe zot is dat?!” Van moeder: want plots leer je jezelf kennen in een andere rol – een waarvoor je geen auditie moet doen en dus niet weet wat je ervan moet verwachten (misschien maar best). Van me-zijme-nooit-meer-met-twee: ik moest een mentale drempel over om een kind te boetseren uit onze liefde … maar de échte kunst zit hem in samen puzzelen naar een nieuw evenwicht. Het is geen kinderspel met al die extra stukjes. Wij zochten eerst alle babyhoekjes en -kantjes uit als omkadering, en vullen de inhoud als koppel op ons eigen ritme – de uitdagendste Ravensburger die ik ooit maakte!

BewarenBewaren

Advertenties

5 thoughts on “Plaatjes en praatjes #april

  1. Geweldig!!! En O zo herkenbaar 😊 Dat puzzelen aan een nieuw evenwicht doen wij ook nog dagelijks, elke leeftijd heeft zo zijn eigen uitdagingen… Maar jullie doen het super, Mon boft met zijn supermom 😉 (En superdad)

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s