persoonlijk

Bankzitten is een mooie sport

In the waiting lingJe kent ze wel, van die dagen dat er al te veel op je programma staat en er toch nog iets bij moet. Altijd leuk als dat extraatje een bezoek is aan de bank, die met een beetje geluk toch één dag in de week na 17u open blijft.

Het is een hete nazomerdag. Zo een die onder je oksels blijft hangen en aan je billen blijft plakken. Dat merk je als je loskomt van het bankje op de trein, inclusief licht – en licht gênant – zuiggeluid. Klaar voor het volgende obstakel: het hindernissenparcours door een drukbevolkte straat met avondmarktkraampjes waar Vlaamse schlagers luid klinken en hun ontspoorde fans in treintjes rondslenteren.

De bank, eindelijk! En er zit maar één wachtende voor mij. Je raadt het al: een gepensioneerde medemens…

De bank, eindelijk! En er zit maar één wachtende voor mij. Je raadt het al: een gepensioneerde medemens. Uiteraard. Net op die éne dag dat de bank tot 19u open is. Ooit, heel veel veel veel later, zal ik misschien begrijpen waarom. Uit verdraagzaamheid en naastenliefde – en ook een beetje uit angst voor karma – vraag ik vriendelijk aan het madammetje of we op deze bank moeten wachten. “Ja, wachten. Hier wachten.” Ze zit klaar met een trilogie van rekeninguittreksels in haar hand. Een bestseller in de banksector. Ze heeft er waarschijnlijk hard voor gezweet, dat ruik ik tot waar ik zit. Persoonlijke hygiëne lijkt niet haar beste kant. Snor: check. Baard: dubbel check. Heeft ze dan geen kinderen die haar willen trakteren op wat extralegale uittreksels?

Na een dik half uur begin ik mij toch vragen te stellen. Ik stel ze eerst aan mijn verjaarde vriendin. Na een onbevredigend antwoord toon ik wat haar op mijn tanden en stap naar een van de medewerksters. “Moeten we op de bank wachten tot iemand ons komt halen? We zitten hier al een tijd.” “We, wie nog?” “Een oud mevrouwtje dat ik niet wou voorbijsteken.” “Ah, Marie-Jeanne bedoel je?” “Euh, Marie-Jeanne?” “Is het lang geleden dat je hier bent geweest?” “Ja, ik verlies ook niet elke week mijn bankkaart.” “Marie-Jeanne is hier ‘vaste klant’. En dement. Ze zit alle dagen op dit bankje te wachten met haar uittreksels. De volgende keer kom je maar gewoon binnen, zonder wachten.”

*Zucht*

Marie-Jeanne en ik, we hebben nog een openstaande rekening.
Al kreeg ik wel een leuk verhaal in de plaats… en uiteindelijk ook een nieuwe bankkaart voor 19u. Merci Marie-Jeanne, bankzitten is een mooie sport.

BewarenBewaren

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s